Seegogga se Bloggie

Die mens wik, maar God beskik en dis eers later, met die terugblik, dat ‘n mens soms God se doel insien. En ja, ook soms sal jy dit nooit weet nie.

Die juffrou se werk het vereis dat sy honneurs moet hê, en sy, moeg van studies deur UNISA,  het besluit om dit voltyds te gaan doen- verkieslik op Wits, daardie hoogsaangeskrewe universiteit, of op Stellenbosch, die droomdorp, en naby haar ouers.

Wits wou haar nie aanvaar nie, en die juffrou is as’t ware gedwing om John agter te laat in die bose stad. En omdat John agv sy druip nie verder in die koshuis kon bly nie, het hy die juffrou se woonstel vir die jaar gehuur. Dit het dus alles goed uitgewerk. Dis net: Waarom het niemand, nie eers sy self, besef dat John te siek was om enigsinds te studeer nie? Waarom het sy ouers later daardie jaar teruggetrek Engeland toe en hom nie saamgeneem nie?

John is alleen gelaat sonder sy ouers of haar en sy gedrag was van so ‘n aard dat selfs die juffrou by tye gevoel het dat hy uit haar lewe moet uit. Maar sy kon nooit die deur toemaak nie, want erens was die ware John tog nog aan’t sukkel om te oorleef.

In Stellenbosch het sy, broos en gekneus, versigtig haar pad gevoel, oortuig dat sy as ouer student, ‘n verleentheid sou wees vir haar jonger nefie en sy vriende, wat toe daar besig was om te studeer, en ongeveer so oud soos John. Sy was verbaas as hulle haar saamnooi vir ete. Is hulle nie skaam om saam met haar gesien te word nie? Sy was  verbaas as van die ander studente haar raad kom vra het en selfs sover gegaan het om haar geselskap op te soek. Vir haar?

Gaandeweg het die die juffrou weer haar selfbeeld teruggekry, weer begin lag , die ongelooflike vryheid van student wees begin geniet. Sy het die feesjaar met albei arms aangegryp en heeljaar lank gehuppel.

Hier, jare later, dink sy steeds dat dit die lekkerste jaar van haar lewe was, en tog, hoe ironies, die lekkerste jaar van haar lewe, was die jaar weg van die grootste liefde in haar lewe: John.

Die juffrou het haar feesjaar voltooi en is terug na die leë stad toe. ‘n Stad sonder John. Ja, ook hy is uiteindelik terug Engeland toe. Sy het besef dat sy haar nooit weer so moet blootstel dat ander haar selfwaarde steel nie, en tog kon sy vir John nie kwaad wees nie. Sy het geweet hy is nog nie volwasse nie, en sy het ook geweet dat hy ernstig siek was.

Dit tref haar nou eers, soveel jare later, dat sy dalk deel van sy probleem was. John moes die groepsdruk (en dalk spot?) van sy studentevriende verduur oor sy verbintenis met die juffrou, asook waarskynlik die waarskuwings van sy pa. Hy het altyd teen sy gevoelens vir haar  gestry.

In ‘n tyd toe oorsese oproepe ongelooflik duur en skaars was, het John saans begin bel en ure op die foon met haar gesels. Hy het werk in ‘n laboratorium gekry, hy voel beter, en glo hy is besig om gesond te word. Dit was vir haar heerlik om sy stem te hoor, en ook sy verlange, al het hy dit nooit hardop gesê nie. “John”, het sy in haar dagboek geskryf, ” wanneer gaan jy ooit aan jouself erken dat jy vir my lief is?”

In 3 van sy briewe het hy haar Engeland toe genooi. Dit het haar hart gebreek,  maar die juffrou het nie gegaan nie.

En soos dit gaan in die lewe, het ander liefdes haar pad gekruis. Die juffrou het uiteindelik getrou. In die dae voor internet en e-mailadresse, het hulle kontak verloor agv trek en min kommunikasie. ( Die juffrou se nuwe man sou nie hou van oproepe uit Engeland nie)

Sy was besig met haar eie lewe: die voltydse taak van die huwelik en die grootmaak van 3 pragtige kindertjies.

Maar somtyds, op die onverwagste tye, het sy gedroom. En dan het sy wakker geword en gewonder hoe dit met hom gaan: John.

klik hier vir opvolg

Soms lei die lewe ‘n mens op vreemde paaie en die vriendskap tussen die juffrou en John was so ‘n pad.

Elke mens glo sekerlik dat die liefde tussen hom en sy geliefde uniek is. En sekerlik is dit ook, soos elke mens ook uniek is. Mike, ‘n  Duitse busbestuurder, het egter eenkeer aan haar gesê: ” People? Ze are all ze same. Ze all have ze nose in ze middle”.

Tog dink die juffrou, hier waar sy so terugkyk, dat die vriendskap/liefde van haar  en John uniek was, heel anders as die gewone en daarom is dit vir haar jammer dat hulle hulle so aan konvensies gesteur het.

Toe hulle tog uiteindelik die fyn lyn tussen vriendskap en liefde oorsteek, het dit so reg gevoel.

Maar John het reeds begin siek word, die depressie het meer en meer toegeslaan. Die “answer to a teacher’s dream” het verander in ‘n nagmerrie van alkohol, dagga en uiteindelik ‘n druip in sy derde jaar – hy, haar slimste, haar hardwerkendste oud-leerling, haar goeie vriend, haar geliefde.

Saam het sy en sy ma hulle bekommer en koppe bymekaar gesit en sielkundige hulp gekry, maar John was op sy eie missie – ‘n pad van selfvernietiging. In die proses het hy almal rondom hom weggestoot, seergemaak, net om die volgende oomblik weer in hulle arms te kom troos soek. Hoogs selfsugtig, hoogs onbetroubaar, hoogs onverantwoordelik, het hy deur die lewe geslinger op soek na sin.

Die juffrou het haar huis vir hom oopgemaak, en haar hart was mos al lankal oop en sy glo dat hy by haar ‘n plekkie gehad het om heen te vlug, ‘n veilige plek, waar hy welkom sou wees, dag of nag, in ‘n tyd toe daar nog ‘n verskil tussen die twee was.

Hy het haar oop hart gebruik en sy glo dat hy dit nodig gehad het, maar hy het dit ook vertrap en verwerp soos hy alle ander goeie goed wat na sy kant toe gekom het, vertrap en verwerp het.

In ‘n tyd toe die juffrou self byna nie meer kon staande bly teen sy siekte en negatiewe gedrag nie, het sy op ‘n ou skoolrapport van hom afgekom en al die onderwysers se lofredes gelees, ook haar eie. Kon dit dieselfde persoon wees, hierdie hoogsbegaafde, hardwerkende, verantwoordelike  gewilde,  goedgemanierde fyn opgevoede sensitiewe mens?

Soms het die lig tog deurgeskyn en haar weer moed gegee. Dan het die juffrou met hernude oorgawe vir hom gebid en haar voorgeneem dat hierdie deur moet oopbly, al gebeur wat, selfs al sou hy uiteindelik terug  Engeland toe, selfs al sou sy later trou. Haar deur sou oop bly as hy dit ooit sou nodig kry om te kom – haar beste vriend, haar geliefde, die ander deel van haarself: John.

Vir opvolg, klik hier.

Twee  jaar nadat sy begin skoolhou het, is die juffrou weg na ‘n ander skool; haar ingenieur is weg, oorsee;  maar die geur van John het gebly.  Sy  verbeel  haar sy kan dit vandag, 40 jaar later, nog steeds onthou –  die geur van hom in daardie ou baadjiejas.

Vakansies het hy, nou in matriek en prefek, steeds kom kuier, en sy by hulle gesin. Dit was sy ma, die lieflike Katie, wat voorgestel het dat hy die juffrou nou maar op haar naam begin noem – sy is mos nie meer sy “miss” nie. Het sy geweet, Katie, van die onuitgesproke toegeneentheid? Sy was ‘n slim vrou. Het sy meer gesien as wat hulle wou?

So het die juffrou geleidelik verander van ‘n “miss” na  Willemien. Sy het vir hom Peter Pan gegee om te lees, en hy vir haar ‘The Hobbit”.  Sy het siek geword, en hy het haar kom ‘opcheer.’ Hy het longontsteking gekry en sy het vir hom in die hospitaal gaan kuier. Hulle het sy klein boetie en sussie (asook die skoonheidskoningin) fliek toe geneem om na ‘n Walt Disney tekenprent te gaan kyk, en hulle twee het dit meer geniet as al die ander, wat nie kon verstaan hoekom hulle so lag nie.

Toe die juffrou twee jaar later Johannesburg toe gaan vir ‘n onderhoud, was dit John (toe op Wits) wat vir haar plek gekry het in ‘n hotelletjie en haar later kom haal het vir ete.

Sy het die werk gekry, blyplek gekry en ook vir  Wouter Kabouter. Maar John was altyd daar. Soms het sy en Wouter vir hom uitgeneem vir ete, soms het hy gebel, soms het hulle twee gaan fliek, tweekeer het hulle na Cliff Richard gaan kyk, en soms is hulle saam kerk toe.

Toe die ingenieur terugkom en hy en Wouter  haar albei gelyk finaal wou opeis,  het  dit  uitgeraak tussen haar en Wouter en  daarna het die ingenieur  toe ook besluit om weer weg te gaan. Haar lewe het gevoel asof die bodem uitgeval het,  maar dit is hý wat enkele oomblikke na die ingenieur se vertrek  aan haar deur kom klop het, asof gestuur: John.

Teen hierdie tyd het die juffrou dit al baie  sterk vermoed: Twee honde baklei oor ‘n been, maar die derde stap daarmee heen.

Dis net, die derde wou  nie die been hê nie.

Hoe diep ookal hulle vriendskap, hulle toegeneentheid, hulle  aangetrokkenheid; in ‘n mate was hulle steeds onderwyser en leerling. Juffrou- skoolkind liefde is net nie iets wat gedoen word nie en ouer meisies en jonger ouens is totaal uit.  In die jare daarna het die juffrou dikwels gewonder waarom hulle albei so eties korrek opgetree het, en waarom dit hulle so gepla het. Die vriendskap was daar, die aantrekkingskrag, die behoefte aan mekaar, die saamverstaan, maar verder het alles, alles verskil. Sy universiteitsvriende en sy pa het geglo dat hulle toegeneentheid nie behoort te wees nie. En selfs hulleself het ook so gedink – diep in hulle agterkoppe.

En dalk behoort dit ook nie te gewees het nie. Sy was tog immers meer as 5 jaar ouer as hy. Maar die hart praat ‘n eie taal, en ten spyte van teenstand, ook van hulleself af, het hulle steeds nader beweeg.

Moeilike akademie, ‘n liefdesteleurstelling van lank gelede, die eensaamheid van immigrant wees in ‘n vreemde land, en wie weet dalk selfs sy skildklier wat in sy latere jare probleme gegee het, het hom depressief gemaak.  Die juffrou was die trooster, die veilige hawe in tye van storms.

En vir haar was daar geen beter plek, geen veiliger hawe nie, as by hom: John.

Vir opvolg, klik hier.

Wat is moreel, eties, en wat is nie? Die juffrou het gedog sy weet. En John het geglo hý weet. En hulle het geglo dat hulle net onderwyseres en leerling was.

Ag, en hulle wás ook net onderwyseres en leerling. Dis net dat die telepatie, die band, die begrip en die aantrekkingskrag al sterker geword het – sodat ander dit waarskynlik kon sien, en daaroor gefrons het, al het hulle dit self nie durf erken nie. Sy was tog immers verlief op haar ingenieur. En hy op die skool se skoonheidskoningin.

Waarom was hulle dan so ingestel op mekaar dat hy geweet het wat sy dink?  Waarom het albei dan geweet dat daar ‘n baie fyn lyn is wat hulle nie durf oorsteek nie? Waarom het hy soms skoolvakansies sy klein boetie en sussie gebring om vir die juffrou te kom kuier? En waarom het hy eenkeer vrylekkers in die bakkie op pad huis toe gesit?

Toe die juffrou saam met die bergklimklub Drakensberge toe gaan, het hy vir haar sy ou grys parka-baadjie geleen om saam te neem.  In die koue berglug het sy die geur van die warm baadjie diep ingeasem. Dit het vir haar so reg geruik. ‘n Lieflike geur. Die geur van John.

Kliek hier om te vervolg.

So het die juffrou en haar kinders dan ‘n band gevorm, nouer as wat daar gewoonlik tussen onderwyser en leerling is. En omdat sy jonk was, en onervare, het sy dit nie as verkeerd gesien nie.

In die middel van die derde kwartaal, vra die Afrikaanse vakhoof  haar of sy besef dat haar st 8 immigrante die gewone Afrikaans tweede taal eksamen moet skryf, omdat hulle ‘n departementele st 8 sertifikaat kry.

Drama! Sy, John en Heather( sonder die H), begin meteens werskaf met ingewikkelde taal- en spelreëls, verkleinwoorde, lydende en bedrywende vorm en watnog, en ook die voorgeskrewe boek: Mof en sy mense, van Langenhoven. Dis byna so goed soos om Shakespeare vir ‘n sub A’tjie te gee, maar hulle werp hulle heelhartig daarin en so halfpad deur die boek, kom die juffrou agter dat sy nie meer hoef te vertaal nie – hulle verstaan!

Aan die einde van daardie jaar, slaag albei leerlinge hulle gewone Afrikaans tweede taal vraestelle met net so onderkant die 5o persent, tot die vakhoof se verwondering, en die juffrou se blydskap.

Intussen het die band versterk. Die juffrou ken hulle drome, hangups en liefdes. En hulle ken haar.

“Miss why are you cross” of “Miss, why are you sad today?” al het sy volgens haar geen indikasie gegee nie. En die persoon wat haar gemoedstoestand soos ‘n boek kon lees: John.

Klik hier om te vervolg.