Die kale waarheid. ‘n Kraterstorie

 

(Die prentjie by hierdie storie is gesensor deur die publikasieraad)

Eendag lank gelede was my kindertjies klein – en hierdie mamma, ‘n baie besige huisvrou  (en deeltydse vryskut koerantverslaggewer)  was iemand wat nie heeltemal oral kon uitkom nie. Die kinders was heel gelukkig en redelik goed versorg, die huis redelik in orde, die wasgoed meestal skoon en gewas, maar ai, vir daardie netjies opvou en wegbere was daar net nooit tyd nie.

So hoop die wasgoed dan op op die spaarkamer se bed, tot die klerekaste leeg is, en dan word daar vervaard opgevou en weggepak – tot volgende keer.

Een goeie oggend besluit hierdie mamma om vinnig te stort en skoon aan te trek– die kinders en die bure se kinders speel heerlik buite agter in die tuin.

Klaar gestort, ontdek ek dat daar nie ‘n enkele pantie of bra in die laai oor is nie. Hulle lê almal in die spaarkamer aan die ander einde van die lang gang. Om daar te kom, moet ‘n mens verby die deur na die sitkamer met sy groot vensters loop , asook verby die kort dwars gangetjie wat na die voordeur lei. Ek besluit om sommer in evasgewaad te gaan, want die kinders is buitentoe, die voordeur is toe en ek sal so vinnig verby die deur na die sitkamer met sy groot vensters gaan dat niemand my sal kan sien nie.

Vol vertroue streak* ek dus die gang af tot in die spaarkamer.  Ek tree nog nie eers behoorlik die kamer binne nie, toe is daar ‘n klop aan die voordeur. My hart gaan staan, maar ek weet dat mens nie deur die sitkamervenster kan loer as jy by die voordeur staan nie, dus raak ek gerus en trek die bra aan. Met die panty in my hand staan ek angstig en luister, Was dit ‘n klop? Waarom klop hulle nie weer nie? Was dit nie die wind wat die deur geruk het nie?

Dit is doodstil, niemand klop weer nie en ek besluit dat dit die wind was. Dus stap ek doodgerus met die panty in my hand terug na die kamer, waar my klere mos is wat ek wil aantrek. Met die verbygaan kyk ek in die dwarsgang links na die voordeur wat so geruk het:

Net daar tref ‘n bliksemstraal my: Die deur is wawyd oop! En daar staan 2 jong mans met groot oë! Die kinders het sowaar by die voordeur ipv die agterdeur uitgegaan en dit oopgelos!

Ten spyte van onmiddellike  hartverlamming, senu-ineenstorting en paniekaanval, reageer ek op die trommespel in my ore: (Ek was nog nooit weer so vinnig in my kamer en  aangetrek het nie.)

Toe skep ek diep asem en stap weer vorentoe (face your challenges). Die deur is steeds oop, maar die manne is weg! Het ek my verbeel? Ek loer die pad af, en daar sien ek hulle stap. Hulle was dus hier. Toe weet ek hulle het meer gekry as waarvoor hulle gebargain het.

Met rooi wange gaan kyk ek waar die kinders is. Die onskuldige bloedjies speel stroopsoet in die pophuis agter in die erf.

So 20 minute later is daar weer ‘n klop aan die deur. Sal ek of sal ek nie?

Ek gaan maak maar die deur oop. Dieselfde twee manne staan daar. Hulle kyk my onseker aan. Is ek ‘n koerantverslaggewer? Hulle is van die polisie se speurafdeling en doen navraag oor ‘n koerantberig wat ek geskryf het oor die destydse adviesrade.

Hulle hou hulle onskuldig en maak of hulle my nie in my volle waarheid gesien het nie. Toe hou ek my net so onskuldig en maak of ek nie weet wat hulle gesien het nie. Ewe prim en propper staan ek daar met my rooi wange en antwoord getrou hulle vrae oor die adviesrade.

Toe kyk hulle my ondersoekend (agterdogtig?) aan: En wat kan ek hulle vertel van die satansaanbidders wat nou so hier op ons dorp bymekaarkom en séances hou?

 

Epiloog:

1.My man glo dat dit nie betaamlik is om hierdie storie te vertel nie.

2 Ek soek nog na my ego.

3.* Definisie van ‘n streaker: ‘n Streaker is iemand wat sonder klere aangehardloop kom. Jy sien hom hardloop en jy sien hom hardloop en as hy verby is, sien jy hom hol.

 

Posted in idioomstories, kraters en ander skandes (humor) | Tagged , , | 23 Kommentaar

Die draad: ‘n kinderherinnering of twee

“Wat is jou heel lekkerste kinderherinnering?” vra Sonel.

Die heel gelukkigste herinnering? Ek probeer dink. Daar is te veel. En daar is ook niks besonder uitstaande nie. Ek was ‘n gelukkige kind met gewone ervarings, meestal baie lekker.

Die lewe was ‘n avontuur en ek het elke oombik geniet en beleef, veral met ‘n bietjie van ‘n alternatiewe pa. Of sal mens liewer sê: eksentriek? Individualisties? Way -out anders?  So prim en propper my ma was, so anders was my pa. Ek onthou hoe ons elke liewe jaar die 24ste Des in die pad geval het en dwarsdeur die nag van Sasolburg na Struisbaai toe gery het. My ma het agter lê en slaap, maar ek het die heelnag deur kiertsregop langs hom gesit, en dan het ons gesing dat die dak lig. Vandag nog is ek baie lief daarvoor: die ‘Voortspoed deur die nag’. Die lig stoot die pad voor jou oop en die donker vou hom agter jou toe. Daar is iets magies daaraan.

Ek onthou hoe my pa my leer harders vang het op een van die skuite in Struisbaai se Skuitbaai, met ‘n visstok ( hulle eet net aan vislewer), en  hoe hy my o.a. leer seekat en skilpad eet het.

Ek onthou hoe my ma vir my die pragtigste rokkies gemaak het. Ek was beslis die dogtertjie met die mooiste rokkies op die hele Sasolburg en ek moes gereeld aan klein modeparadetjies deelneem. My ma het selfs ons skool se skooldrag ontwerp. Toe ek as sub A’tjie na die AJ Jacobs laerskool toe is, het die skool nog nie ‘n skooldrag gehad nie en almal het gedra wat hulle wil. My ma het vir my ‘n pinafore gemaak wat ‘n mens bo-oor ‘n skoolhempie kan dra. Nie lank nie, toe roep die onderwysers my. Ek moet pouse in die personeelkamer om die tafel kom stap. Ek was heel skrikkerig en het gewonder wat ek verkeerd gedoen het. Maar daardie middag het die hoof my ma kom sien en haar gevra om so ‘n patroon op te trek, wat toe die skooldrag geword het. Dit het nooit verander in die 18 jaar wat ons daarna nog op Sasolburg gewoon het nie. Ek sien haar voor die naaimasjien in die kamer, of elders in die huis, besig om die mooiste goed te maak: Klere, kunsnaaldwerk, bedoortreksels,  blommerankskikking, skilder, kos, daar was niks wat sy nie absoluut uitstekend kon doen nie. Ek onthou ook hoe lekker ons saam duete op die klavier gespeel het en hoe sy soms weggetrek het met die eerste 2 dele van die Maanligsonate , Liebestraume of Invitation to the dance.

Maar my arme ma moes dalk heimlik teleurgesteld gewees het dat ek, haar enigste kind, eintlik ‘n vreeslike tomboy was,  wat nie kon omgee oor hare, klere of netheid nie, want die ding wat die meeste hier in my kop spring, is die draad.

Die draad tussen ons en die bure was afgerem  – met een groot uitgetrapte gat reg in die middel en langs een van die regop paaltjies.  Dit is hier waar ek en Tertius en Louistjie elke liewe dag kort-kort heen en weer oorgeklim het om in ons erf of in hulle erf te speel. Vandat ons daar ingetrek het toe ek 5 was, totdat ons 13 jaar later uit die skool is, was hulle my heel beste maatjies en was ons heeltyd bymekaar. As ons nie in ons populierboom rondgerits het nie (en ons het geglo die boom kan met ons praat), het ons bollemakiesie geswaai in hulle druiwepriëel. As ons nie wegkruipertjie of blikaspaai gespeel het nie, het ons onder hulle vrugtebome paadjies en plase gebou vir ons dinkytoys en plaasdiertjies. As ons nie op hulle garagedak telefoontjie gespeel het met kondensmelkblikkies en tou nie, het ons huis-huis gespeel onder ons grenadilla priëel op my pa se Austin bakkie. As die grenadillas nie ons kos was nie, het hulle mossies geskiet wat ons gebraai en geëet het – of ons het ons fietse gevat en spoorsny gespeel, al die pad laerskool toe en na die park met die swaaie en speelgoed.

(Vandag nog sal ek heel smaaklik aan ‘n rou aartappel eet. Met my potte en pannestelletjie het ons kos gemaak in die leë erf aan die anderkant van ons huis. My ma het gewoonlik vir ons ‘n aartappel of wortel gegee, wat ons dan entoesiasties geskil en in soutwater gekook het. Maar as jy met gras ‘n vuurtjie maak, en jy is klein, vat so ‘n aartappel eenvoudig te lank. Sodra die water louwarm was, was ons moeg gewag, en het dan sommer besluit dat die kos nou gaar is. Menige louwarm souterige  rou aartappel is so geëet.)

Ons het ook dikwels Cowboys en kroeks gespeel. Elkeen se speel-speel perd het altyd diesefde naam gehad ( myne was Black Beauty, Tersie s’n Tigerfish, en Loekie, wat nog baie klein was, s’n was Bles). Ons almal was cowboys. Die kroeks was denkbeeldig en ons het hulle links en regs platgeskiet.

Ek onthou die modderdamme wat ons in die grondpad agter ons huise gebou het as dit gereën het, die kaskarre wat ons gebou het, en die vlieënde rysmiere wat ons soms vir my pa moes vang vir sy visaas.

Al hierdie dinge en soveel meer word saamgevat in daardie ou afgeremde draad. Ten spyte van  die grootmense se gereelde vermanings, was dit net eenvoudig te veel moeite om hek-om na mekaar toe te stap. Dit was baie vinniger en veel lekkerder om oor die draad na mekaar toe te wip, en met die jare het die draad aangepas asof hy spesiaal so vir ons gemaak is.

Ek wens iemand het daaraan gedink om ‘n foto van die ou draad te neem. So ‘n foto sou my gelukkige kinderjae in een prentjie kon saamvat.

die draad 001.jpg

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die

paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=781922

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Posted in Los opdrifsels, skoolstories | 29 Kommentaar

Skryf safari: deur die venster

In opdrag van Kameel loer ons vannaand deur Struisbaai en Agulhas se huisvensters.

Tog snaaks hoe landstreke se gewoontes verskil. In die Vystaat en Transvaal ( ag wat is al daardie nuwe name nouweer?) word vensters bedek met gordyne sowel as kantgordyne. Niemand mag asseblief sien wat binne aangaan nie. Alles moet vreeslik privaat wees. Die braaiarea is in ‘n lapa, mooi omring en privaat. Die erwe het hoë mure om met dure elektroniese hekke. Die tuine meestal ‘n lushof met kunsmis, fonteintjies en netjiese -netjiese akkertjies. Maar o, solank alles tog net asseblief privaat is.

Hier op Bredasdorp en veral op Struisbaai en Agulhas is die lewe heeltemal anders. Die tuine is meestal so -so.  Naweke word see toe gegaan, nie in die tuin gewerk nie.  Kantgordyne, veral by die see, is heeltemal uit. Ons wil mos die see sien! Niemand gee ‘n duit om vir privaatheid nie.

Op Struisbaai en Agulhas is dit glad nie snaaks om mense voor in hulle tuin of op hulle stoep te sien braai nie: Geen muurtjie om hulle private kuiertjie privaat te maak nie, sommer so daar reg langs die straat braai hulle , oop en bloot vir almal om te sien. In die somer is dit is gewoonlik eers so 9-9.30nm saans, want voor die tyd is dit lekker om langs die see te wees. Die wind het ook daardie tyd meestal gaan lê en die aand is dan op sy lekkerste. Sodoende sien mens die pragtige sonsondergang, waai soms vir verbygangers, maar meestal is almal besig om baie joviaal te wees.

In die begin het hierdie “publieke braaiery”  my man, ‘n stoere Transvaler en BlouBul ondersteuner, baie gepla. Nou het hy bekeer en gee nie meer om nie. So het my kinders een aand heerlik in die pad gedans omdat die erf van die skoonfamilie te skuins was om lekker te dans. (Ok, nou nie die hoofpad nie, ‘n stil paadjie bokant die vuurtoring, maar tog in digbewoonde area. Die onbekende bure het sommer kom saam kuier).  As jy sommer so oop en bloot braai, sê jy ook iets. Jy sê: Ek is met vakansie! Kyk hoe lekker hou ek vakansie! Dis lekker by die see! Ek geniet myself en gee nie om wie dit sien nie! Ons is vrolik en gelukkig. Yes!

Die ander ding wat die mense op Struisbaai graag doen ( of juis nìe doen nie): Hulle trek nie saans hulle gordyne toe nie. Ek dink dit is net eenvoudig te veel moeite. Hulle sit dalk in hulle sitkamers en kyk na die see en sonsondergang , en later moet hulle die ligte aansit, maar kyk nog so ‘n bietjie na die maan op die water en later vergeet hulle dalk daarvan, maar niemand dink daaraan om die gordyne toe te trek nie. ‘n Mens ry dus in die hoofpad en sien hoe die mense in die een huis na die ander kuier, hier ‘n glasie klink, daar ‘n aansit ete het of voor op die stoep staan en braai. So net voor Kersfees is dit ekstra interessant om in die pad te ry en te kyk wat in die huise aangaan. Dit is niks snaaks om een tot twee Kersvaders in die verskillende sitkamers te sien nie. En die mense binne-in daardie sitkamers geniet hulleself so dat hulle nie omgee dat die wereld dit sien nie! En dis vir my lekker – soort van ‘n oorblyfsel uit die ou tyd toe die wereld nog veilig was, almal ontspanne is en niemand so erg gestres was oor hule eie persoonlike tyd en ruimte nie.

Dus geniet ek dit, as ek dalk saans skemertyd hier rondom Kersfees in Struisbaai se strate rondry, om deur die vensters te kyk na ander se geluk. Ons kry natuurlik die ‘odd’ Transvaler hier en daar wat fout vind met alles, maar ons steur ons nie te veel nie. Ons is te besig om die strand te geniet!

Want, en Toortsie sal kan saampraat: is ons nie hier op die lekkerste plek op aarde nie?

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=781709

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

glasie by suidpunt v Afrika.jpg

 

WP_20151225_11_43_47_Pro.jpg

Posted in Die Overberg: my wereld., Los opdrifsels, Seestories | Tagged , , , | 26 Kommentaar

diere siele

Scrapy  was die gasvrou van hierdie week se onderwerp: Dieremaniere. Julle kan lees wat sy daaroor geskryf het, deur op haar naam te klik. As julle wil lees wat ander hieroor geskryf het, kan julle op die link onderaan hierdie blog klik.

Het diere siele? Kan hulle dink of reageer hulle net instinktief? Ons is mos vroeër geleer dat diere net ” bestaan” en net enkel dier is.

Ek glo die meeste mense het nou al agtergekom dat diere nie slegs kan dink nie, maar meestal uiters intelligent is ook.  Hulle dink, het emosies, voel pyn, kan depressief raak, en kan liefhê. Hulle kan selfs skelm wees. Maar meestal is hulle opreg en eerlik. Eintlik kan ‘n mens sê hulle ervaar alles wat mense ervaar.

Ek kry al meer respek vir diere. As hulle dan kan dink en voel soos  ons, wat maak ons dan so meerderwaardig? Wie sê diere het nie ook ‘n siel, ‘n gees en ‘n ewige lewe nie?  Kan ons regtig so oordeel as ons nie weet nie?

Deur die geskiedenis was daar baie ware en besondere diereverhale wat bewys dat diere meer dink as wat ons besef, intelligenter  as wat ons vermoed, met eie gewoontetjies en gebruike, net so individeel en verskillend as wat mense maar is.

Een van my  gunsteling dierekarakters is Greyfriars Bobby (Mei 4, 1855 – Jan 14, 1872), ‘n hondjie wat in Edenburgh, Skotland, gewoon het. Hy was jonk toe sy baas oorlede is en het 14 jaar lank op sy baas se graf in Greyfriar’s kirkyard gelê. Hy het ‘n geliefde inwoner van Edinburgh geword en later “freedom of the city” gekry, wat beteken het dat hy kon gaan waar hy wou, en nie die verpligte hondelisensie hoef te gehad het soos honde in daardie tyd moes gehad het nie. Die stigter van die SPCA het ‘n kunstenaar gehuur om ‘n beeldjie van Bobby te maak. Die kan vandag nog gesien word naby die restourantjie waar hy altyd saans gaan eet het, daar naby die Greyfriar’s kirk.  Verskeie boeke is al oor hom geskryf , waarvan die bekendste deur Eleanor Atkinson. Walt Disney het ook ‘n fliek oor hom gemaak. Julle kan die hele vollengte fliek  kyk deur hier te klik: https://www.youtube.com/watch?v=3RD5RLK6yV0

My eie diere is nie so beroemd nie. Maar hulle het beslis ook hulle eie persoonlikhede! Lees gerus van Bekkie, my ringnekkie hier:  I believe I can fly 3 ( ofterwel: Die dag toe ek op Worcester se sypaadjie kampeer het)

En dan is daar my 2 katte wat geduldig, maar effens gesteurd , toelaat dat Bekkie op die vloer verby hulle stap of saam met hulle op die wasbak se rant sit, lynreg teen hulle instink in.  Hieronder sit een van hulle, Grietjie , my wilde kat,  wat destyds net so hard help konfetti maak het soos ek.

Want betaam dit dan nie ‘n koningin om omring te wees met blomme nie?

541376_10150690768591866_927939517_n

 

547754_10150691359341866_106098366_n

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

Jou InLinkz skakel is http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=780871

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

| 15 Kommentaar

die lewe is ‘n feeverhaal

image

Almal van ons ken die stories van Rooikappie en die wolf, Gouelokkies en die 3 beertjies;,Aspoestertjie, Doringrosie,   Sneeuwitjie. In ‘n feeverhaal is daar die goeie en die bose. En altyd, maar altyd, wen die goeie en verloor die bose en die prins en prinses woon vir altyd en altyd gelukkig saam.

Die waarde van sprokies kan nooit onderskat word nie, sê die kenners. Nie alleen leer dit kinders dink en droom nie, dit skep ook ‘n fantasiewereld waar alles moontlik is. Dit vertel ook die lewe in ‘ n baie eenvoudige en wonderlike vorm. So kom jy gou agter wat goed is, en ook wat sleg is.

Met die jare het ek geleer dat alles in die lewe in die vorm van ‘n feeverhaal vertel kan word. Op een of ander manier is dit ‘n helende proses om die lewe in die vorm van ‘n feeverhaal te sien – werklikheid of verdigsel, goed of sleg. d=Dit help dus om die lewe in sy eenvoudigste en mooiste vorm te sien. En dit help  jou weer om dit beter te verstaan – en die storie in jou hart te hou.

Ek het dit ook al gedoen – eendag lank lank gelede : Die prins en die diensmeisie. As jy dalk hierdie storie lees, lees gerus ook almal se verskillende eindes. My eie einde  is heel laaste. Ek het hierdie einde gekry nadat ek almal se eindes gelees het, en die storie mooi bestudeer het. So kon ek op die ou einde die regte einde kies, in die feeverhaal en ook in die werklike lewe. En dit was ook ‘n gelukkige einde met mooi herinneringe.

Dis vir my lekker om die feeverhaal in die lewe te soek. Nie almal het gelukkige eindes nie. Daar was ook die storie van Die eensame koning.  ( en tog, selfs hy het ‘n gelukkige einde: besoek die mene dan nie van toe af altyd sy pragtige paleise nie en doen hulle dit nie steeds tot vandag toe nie? Ja, meestal het feeverhale gelukkige eindes. Lees gerus die storie van die gelukkige haai.  en ook die storie Parrie kom huis toe.

Soms moet ‘n mens net hard vir daardie  gelukkige einde soek- soos ek moes doen met die prins en die diensmeisie hierbo.

Het jy ‘n feeverhaal? Ek daag jou uit: Skryf ‘n feeverhaal: oor jou eie lewe of ‘n deel daarvan, oor ‘n bekende se lewe, oor die politieke situasie van ons land, of oor enige werklike gebeurtenis. Maak dit ‘n feeverhaal ( of ‘n fabel) en vertel vir ons ‘n storie.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=779975

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

 

Posted in feeverhale en ander stories | 46 Kommentaar

Skryf safari: Die paaie van my gedagtes

copy-016.jpgOp ‘n skryf-safari gaan die paadjies met kronkels en draaie – soms glad en glibberig, soms opdraand en moeilik.

Waarheen gaan my paadjie vannaand? Wel ek is mos ‘n seegogga, né.  Al langs die strand loop my spoortjies, lig, lig, soms skaars sigbaar. Die seesandkorreltjies kleef aan my pote, my lyf, my hart. Soms spoel die seewater oor my. Maar ek sink nie, ek swem. En in die water van my lewe, beleef ek wondelike avonture, vind ek ander seegoggatjies wat wonderlike vriende word. Daar is ook lastige bloublasies wat brand en seermaak, en seekatte en haaie vir wie mens baie bang moet wees as hulle te groot is.

Maar meestal is daar die branders.  Jy kan dat hulle jou omklap – hulle is so rof. Of jy kan op hulle dryf , op en af, en baai in die genade van ‘n warm sonnetjie. En terwyl jy so dryf,  droom jy oor ander paaie – die paaie van mooi landsplekke,  die paaie van spesiale ervarings, die paaie van mooi herinnerings, groot liefdes, die paaie van jou kinders, die verlede, die paaie van jou hart.

Ja, en tog ook die paaie van die toekoms.

Maar hierdie tyd, hier vannaand, is my gunstelingplek hier onder die see, onder ‘n lekker groot klip, weg van alles af en op my paadjies van hartsherinneringe. More oggend sal ek weer swem, op die branders dryf en woel en werskaf op pad – die toekoms in. Mag dit vir julle almal ‘n mooi nuwe dag wees.IMG_0699

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=778471

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

| 17 Kommentaar

Ter herinnering aan Audrey Hepburn

Haar eerste film. Hier is die hele vollengte film, free, gratis en for nothing. Geniet dit !

https://archive.org/details/RomanHolidayClassicFilm

| 9 Kommentaar