DIE LANDSKAP VAN DIE LEWE: BERGE EN DALE, SON EN SKADU

Ek het toevallig Vanessa se fresly pressed blog, 1000 single days  raakgeloop, en haar wysheid, deernis en pragtige manier van skryf  het my so getref, dat ek veral die laaste helfte van haar nuutste blog met julle wil deel. Sy is iemand wat al deur baie swaarkry in haar lewe gegaan het en weet waarvan sy praat. Die blog is lank, maar dis veral die tweede helfte wat my tref en wat elke mens wat dit lees, net tot voordeel kan wees,  daarom herhaal ek nou hier vir die eerste keer iemand anders se blog.
Sy skryf  hier oor die landskap van die lewe. Volgens haar kry ‘n mens nie slegte weer of goeie weer nie. Weer is weer. Die reen en die wind is net so deel van die weer as die sonskyn, en net so belangrik. So is ook die vreugdes en pyn van die lewe ewe belangrik.

“This was a loss. And with that I remembered the words of my mother

‘Yes Vanessa, this is what makes life rich’

With that thought I sat back on my bed and closed my eyes and just let it hurt. I didn’t resist the pain like I had in the agony of labor with my children, I didn’t try and reason it away, I didn’t seek an anaesthetic, I just let it be as hurtful as hurt is and let it pain me.

I cried and cried and cried and cried.
I called my mother, I cried to her. I called my friend, I cried to him. I threw words at God, I said ‘no’ one hundred times and you know what? It didn’t feel better because of any of it, it just kept right on hurting.

And that’s ok.

It hurts? Let it hurt. What you are going through can be understood perfectly by nobody, so let it hurt. Hurt is supposed to weaken your neck so that your head throws backwards. It is supposed to make a physical ache in your heart.
Hurt was named perfectly. Loss too.
It will hurt. You will at times, lose.
Let it be so.

As you let pain be painful, it is vital you understand that pain is not a symptom of ‘life going wrong’
Rain is weather just as sun, pain is life, just as joy is life.

I will tell you though, that there is a way that life can not just be life, but be wrong and that is when a person, looking about the world and the pains of it, concludes that life is cruel and that life thus far has gone wrong, takes it personally and then with the mentality of a victim proceeds to sabotage the remainder of it. Life can be as true to its word as it possibly can and deliver days of drought, flood, gain, loss, night and day but it cannot destroy you. The only thing in the universe that can destroy you is you.
Even after the body dies a single human being can live on forever in the legacy they left, the memories their face and works appear in and the hope they stand for due to their courage, endurance, perseverance and achievements.

Consider Nelson Mandella. An anti-apartheid activist, revolutionary and politician he was born July 18th, 1918.
When will he die? Well, I don’t believe he ever will.
His life has become as a light upon a high mountain that gives hope to not just liberated people of color, but to people of all races across all generations and probably, for many generations to come. But his life! The persecution!

27 years spent as prisoner 46664.
I have seen the place of his capture in KwaZulu-Natal, South Africa and it was a powerful thing to consider that this one man has known loss of many kinds and not only endured it, but used it.

He understood that no man could take from you that which you do not give away. Life is never stolen, not truly. Life is only ultimately taken when it is surrendered. I know this is true because despite what agonies I have faced and crimes I have endured the only time any of it threatened to destroy me is when I momentarily believed it was too much and planned to take my own life.

I have heard many times the testimonies of survivors of violent crime, sexual crime, or abuse and the common statement they all make is ‘They took from me this, but I refused to let them rob me of life or joy or enjoying the remainder of a fulfilling life’
I marvel at this. I marvel at it because had the strength for them to do this was simply not found by them when they needed it, would you not understand? Who would not understand a mother, so driven by grief for her lost child simply give up the life of her own? Who would not understand how 27 years of jail and persecution would break a man.
If Mandela had endured for 20 years and then thrown his arms up, broken spirited and said ‘I cannot do this anymore! I am a broken man!’ would the world not understand? Of course! And there lies the key to living forever. To see life as life is: painful, rewarding, harsh, fair, wonderful, devastating.
To face circumstances to which no one would ever accuse you should you simply not be able to endure, and yet, you endure. To face a storm so fierce that no one should turn on you because the winds kept you down, and yet you rise.

To understand that when things are hard, when you are hurting, when you have lost, that it is not that something has gone tragically wrong with life… it IS life! It only goes tragically wrong when you fail to grasp this and in your grief you then surrender to it and either sabotage your future or become dysfunctional and sabotage the life of another.

Though the disappointment of not being able to graduate this year may be considered by some to be rather small in the scheme of pain or loss, I would suggest that loss is loss. Heartbreak is heartbreak. For me in this moment, considering the work I have put in, the longing I have for this dream and the reality of the dream coming true being so close, the sudden realization that it was for a time, gone is devastating.

I do not look at this pain and the pain of say, the abuse in my past and see one different from the other. It hurts and hurt is hurt.
But I am ok with hurt now. I have changed my view of it. The 8 words spoken by my mother so many years ago have sat in my mind and developed in my late night thoughts for so long that I feel like I truly understand now how she could possibly suggest that loss and pain join hands with gain and enjoyment to make life rich.
I look back on my 28 years and I see the landscape of a very rich life. There are mountains, which capture the sunlight, there are valleys which are darker and sit in the shade of those mountains. There are empty roads which wind long and dusty, there are fields of grain and produce.
This is a beautiful picture but it is the darker valleys and lonely dusty roads which are just as beautiful as the sunlit mountains.
My life I believe has been, and is still, very rich.
I say that not in spite of life that at times was agony, but because of a life that at times was agony.
I am still in deep grief over the delay on my dream to be a nurse, I still wear the fading scars from nights I nearly didn’t survive as a teen and tomorrow I may receive news which will break my heart and if not tomorrow then this news will ultimately come in some form or another but this too, is ok.

You may be grieving hard for the loss of a friend, the betrayal of a lover, the ruin of a dream or the pain of deep disappointment. You don’t have to square your shoulders and it doesn’t have to be ok with you.
Let it hurt.
Let the experience of this disappointment sink into you. If it overwhelms you, it will overwhelm you. You don’t have to be brave today. Explore this grief and get to know this pain. Embrace it.
But then, survive it.
If you can do this and resist bitterness then you will one day look back on these moments and see a beautiful landscape that is only a work of art because of this pain.
Wherever you are in it right in this moment, whether in a paradise or in a barren, empty land, this is life, and this experience you are facing whether good or bad, hurtful of joyful is what makes life rich.”

lees gerus ook wat sy vertel oor haar eie ervaring van pyn.   http://onethousandsingledays.com/2012/09/23/qualification-pain/

VLUU L210  / Samsung L210

Posted in Los opdrifsels | Tagged , , , , , , , , , , , , | 2 Kommentaar

Sondagaandgedagtes: Om te probeer en te fouteer

Onthou julle die Bybelverhaal van die werkers wat die talente by hulle baas gekry het? Hule het mos gaan woeker daarmee en die geld dubbeld teruggemaak- almal behalwe die arme ou wat net een talent gekry het. Hy was te bang om te waag en het toe sy talent gaan begrawe, met katastrofiese gevolge.

Vanoggend vertel die dominee op Mooreesburg vir ons hoe belangrik dit is om te probeer. Hy wat nie probeer en soms misluk nie, lewe nie!

Hy vertel van die top krieketspelers in die wereld wat meer balle mis slaan as wat hulle raak slaan. Byna twee derdes van hulle balle is mis of swak. Tog is hulle die wereld se beste spelers. Edison het duisende kere misluk voordat hy uiteindelik die gloeilamp reggekry het.

Ons maak almal foute. Foute is deel van die lewe en deur foute te maak , leer jy. Daar is nie ‘n mens sonder foute( dus ook sonde) nie. Tog is ons geneig om nie die suksesse raak te sien nie, maar wel die foute,  veral die foute van ander mense. Soms konsentreer ‘n mens so op die foute, dat jy die goeie punte miskyk. En dan oordeel jy baie maklik. en is ook onvergewensgesind.

Jesus leer ons die “onse Vader”   “….Vergewe ons onse sondes soos ons ook die vergewe wat teen ons sondig. ” Hê? Wat bid ons nou eintlik hier? Ons Vader moet ons vergewe soos ons ander vergewe vir hulle foute?  Maar ons vergewe so moeilik! Ons oordeel so maklik! Wel, ons vra ons Hemelse Vader om presies so te doen soos ons doen!

Jesus leer ons egter dat die persoon wat sonder sonde is, die eerste klip kan gooi- en daar is niemand sonder foute, sonder sonde nie.

Vergewe dus daardie persoon wat jou te nagekom het, die persoon wat foute gemaak het wat jou dalk in die moeilikheid gedompel het, die persoon wat jou liefde verraai het, jou ouers wat jou soms onregverdig behandel het, jou naaste. Want ek en jy, ons is ook nie fouteloos en sondeloos nie.

En daar preek die dominee toe mos vir my ook ‘n deur oop en ek besef dat ek nog nooit behoorlik iemand naby aan my vergewe het nie, dat ek nog altyd in my agterkop ‘n verwyt het. Dat ek geoordeel het soos iemand wat dink dat hy sonder foute is. En ek buig my kop in skaamte .

En ek vergewe.

en ek vra vergiffenis…

6 Kommentaar

1 Kommentaar

just smile!

Na ‘n baie negatiewe inskrywing gisteraand, wat ek nou weer vanoggend gou uitgevee het,  en toe maar weer ‘restore’ het,  ‘n positiewe enetjie:

O ja en hierdie enetjie: 

en moenie vergeet nie: 

en dan laaste maar nie die minste nie!

Geniet die dag!

En as naskrif: 

Posted in Los opdrifsels | 11 Kommentaar

Deflasie , depressie, de -wat?

In my liewe land, die nuwe  Suid Afrika, met sy vryheid,  demokrasie en beloftes van ‘n beter toekoms vir almal, het daar die afgelope tyd ondenkbare dinge gebeur. Die opstande van die plaaswerkers en die gepaardgaande wetteloosheid, die verkragtings wat toeneem en die kollig op Anene  van Bredasdorp se wreedaardige moord, die moord van Reeva in Oskar Pretorius se huis, ons eie President wat oop en bloot ‘Kill the Farmer kill the Boer” sing, die ontoereikendheid en korrupsie van die regering, die polisie ,skole en ons hele samelewing, Die algemene gevoel van diepressie van die mense in hierdie land, wit sowel as bruin en swart.

Wat gaan aan? Soms wil ‘n mens jou kop toevou: hear no evil, see no evil speak no evil. Maar dit raak al hoe moeiliker.

Somtyds is dit moeilik om die goue randjie om die onweerswolk te sien.

Ek kan maar net bid  – om hulp en genade : vir almal in hierdie land.

 

 

Posted in Los opdrifsels | 3 Kommentaar

wasgoedlyne op Sondagaand

Agter hierdie bome is daar 'n rolbalbaan!

Agter hierdie bome is daar ‘n rolbalbaan! Die swaaitou van my kinders hang nog daar aan ‘n tak en die tuintafel het ons nou die dag daar gesit vir ‘n lekker buite-ete- en nog nie weer onder die afdak gebere waar hy hoort nie

Ek kan dit byna nie glo nie: dat ek op Sondagaand, bluestyd, oor my wasgoedlyne gaan skryf nie! Maar Toortsie het gevra, so hier is dit dan: my wasgoedlyne.

Ek voel mos soos ‘n wassery. Met 4 selfsorgeenhede sowel as my eie huis se wasgoed, is daar massas lakens kussingslope en handdoeke. Hierdie naweek was daar 12 mense, wat eintlik min is, want daar is beddens vir 23. So

werk maar uit. Tuimeldroog gaan ure vat. Dis vir my makliker om die goed op te

hierdie dun stammetjie is 'n avokadoboom wat my kind met 'n pit geplant het

hierdie dun stammetjie is ‘n avokadoboom wat my kind met ‘n pit geplant het

hang en daarvan te vergeet tot dit droog is.

Die groot verandering in my lewe het gekom toe ek op ‘n dag sover gekom het om onderdaklyne onder ons afdak te span. Dit het my lewe verander! Geen sukkel om wasgoed droog te kry nie, geen dou, reën , voëlmis of ander onheilighede nie, maar wel lekker vars lug, beskerming van die skerp son en ons Kaapse windjie wat alles lekker droog waai. Dis ook vir my lekker om saans te was en op te hang. Dikwels is dit sommer vroeg die volgende oggend al droog.

Van my wasgoedlyn af kyk ek uit op die rolbalbaan,

of liewer, die vyeboom, palm, en al die ander plante.

Vroeër jare was die vye-en jakarandaboom kleiner en die muurtjie en draad van die

ons leertjie na die hekkie van die rolbalbaan toe. Die bure het ook so 'n hekkie. Di kom saam met die huis: die tannie wat destyds die grond vir die rolbalbaan bewillig het, het en wie se huise dit eers was, het dit so bepaal.

ons leertjie na die hekkie van die rolbalbaan toe. Die bure het ook so ‘n hekkie. Di kom saam met die huis: die tannie wat destyds die grond vir die rolbalbaan bewillig het, het en wie se huise dit eers was, het dit so bepaal.

rolbalbaan was woes, leeg en oop. Toe ons hier intrek, was almal by die rolbalbaan baie nuuskierig oor die nuwe intrekkers. Party omies het selfs met elmboë op die draadheining se pyp geleun om nou lekker gemaklik te staan en kyk wat in ons erf aangaan.

“Jy kan nie met daardie klere gaan wasgoed ophang nie!” het my liewe moeder gemaan toe dit my eerste wasdag in die nuwe huis is. “Jy moet glamorous lyk as jy gaan wasgoed ophang!”

Genadiglik het die plante gegroei, die omies het (waarskynlik teleurgesteld) belangstelling verloor en ek kan wasgoed gaan ophang soos ek wil.

Maar daar is nog ‘n storie. Jare gelede , voor die

plante en die onderdak lyne, het ek dou voor dag een

wasgoed onder die afdak in die aand

wasgoed onder die afdak in die aand

oggend besef dat ek iets van die draad moet gaan afhaal. Dit het net-net begin lig word , maar met ons huis aan die een kant , ons garage aan die ander kant, die bure se garage aan die 3de kant en die verlate rolbalbaan aan die laaste kant, was dit mos  heeltemal veilig om vinnig kaalvoet met my see-through nagrokkie (en sonder ondergoedjies, as julle nou weet wat ek bedoel – ek was mos nog jonk) uit te glip.

Ek steek my hand vol vertroue uit na die wasgoedpennetjie, maar:  “More!” skok ‘n

Rus 'n Bietjie op Agulhas se  een wasgoedlyn se een uitsig

Rus ‘n Bietjie op Agulhas se een wasgoedlyn se een uitsig

growwe mansstem  my tot stilstand. Dis twee omies wat juis daardie oggend besluit het om ‘n mol op die rolbalbaan te kom jag! Nouja, miskien het ek hulle dag gemaak…..

Maar ek het nog wasgoedlyne, al gebruik ek hulle min. Kyk tog net die uitsig van Rus ‘n Bietjie, ons ou huisie op Agulhas se wasgoedlyne af!  Die wasgoedlyntjies is

maar kokaai, maar wie gee om?

 kindvanafrika kan gerus vir ons ook haar uitsig wys.

en sy ander uitsig

en sy ander uitsig

Rus 'n Bietjie se ander wasgoedlyntjie se een uitsig

Rus ‘n Bietjie se ander wasgoedlyntjie se een uitsig

en sy ander uitsig

en sy ander uitsig

10 Kommentaar

Die juffrou. Deel 9

003 (Hierdie is die laaste deel van die vertelling. Om voor te begin, klik hier. ) Soos die geur van John vandag nog in haar herinneringe sluimer, so het die gedagtes aan hom altyd ook daar gebly, soet en minder soet, en die bekommernis oor sy toekoms.

Soms kan jy ‘n leeftyd weg wees van iemand, maar as julle weer ontmoet, is julle daar, bymekaar en weet die een wat die ander dink. Ongelooflik toe sy hom na 30 jaar op Skype ontdek en sy pragtige familie leer ken: John! Hulle kon nie ophou lag nie!

“Are you ok, John?” het sy gevra. Sy het uitgevind dat hy getroud is en baie gelukkig daarby, dat hulle nou in Frankryk woon, dat hy lieflike begaafde kinders het, dat hy suksesvol in sy beroep was, dit finansieel goed gaan met hom, dat hy wel soms prozac moes drink, maar dat skildklierprobleme gediagnoseer is, wat toe ook verligting gebring het.

Meer as ooit tevore, was daar weer die dun skeidslyn, die grens wat nie durf oorgesteek word nie. Maar die 30 jr het binne enkele oomblikke weggeval. John was weer John en sy was sy en hulle ken mekaar deur en deur. Haar hart het gesing. Al die gebede van al die jare was nie tevergeefs nie. Dit gaan baie goed met haar hartsvriend: John.

Hy het haar om verskoning gevra vir sy gedrag tydens sy  jeugdepressie. Dit was vir hom ‘n baie slegte tyd. “How was it for you, Willemien?” het hy besorgd gevra.

Dit het haar onkant gevang. Hoe was dit vir haar? Sy het haar ou dagboeke gaan uitgrawe en gelees- alles, vanaf die eerste dag dat sy begin skoolhou het, totdat sy getrou en kinders gekry het, en toe ophou skryf het.

Hoe was dit vir haar? Goed, sleg. Vreugde, pyn. Oneindige teerheid en omgee. Sy kon nie help om bevoorreg te voel  dat sy wel hierdie baie  besondere vriendskap /liefde kon beleef het nie. Sy het nou, meer as ooit tevore, die waarheid besef : It is better to have loved and lost than never to have loved at all.

Kan ‘n mens sy vrou kwalik neem dat sy nie verstaan het nie? Wie het ooit? En daarom het die juffrou en hy besluit om, hierdie keer doelbewus, geen kontak meer te he nie.

Toe sy kort daarna Europa toe gaan, ‘n hanetree van hom af, het dit haar hart gebreek, maar sy het hom nie gaan besoek nie.

En so, wil dit voorkom, gaan die storie eindig: die storie van die mees betekenisvolle verhouding van haar lewe, die storie van ‘n groot liefde wat eintlik toe nooit gebeur het nie- of het dit? Die storie van  John.

In sy laaste kort e-mail aan haar, na hulle besluit, was daar weereens die verskoning vir sy depressiegedrag jare terug en ook die woorde wat hy behoefte aan gehad het en gevoel het  hy moes sê:  “I want you to know that I did love you and still do. John.”

Waarskynlik slot, wie weet?

 

Posted in feeverhale en ander stories, Los opdrifsels, Vertelling: Die Juffrou en John | Tagged , , , , , | 18 Kommentaar

Saterdagaand en Sondagaand mymeringe

Saterdagaand; Dis stil, dis laat, en my kinders wat kom kuier het, het gaan slaap. Die wind waai liggies en die hond verskuif van posisie. Iewers in die verte ry ‘n motorfiets. Stilte en vrede.

Maar vanoggend was Anene Booysen se begrafnis hier naby my op die hoek.

*****

Sondagaand: En nou is die weereens Sondagaand, stilte. Die kinders weg, die man weg, die radio weg,  tv stukkend. Net ek en my diere – en ja, my laptop!

Maar ek vra myself af: Waar was daardie sekuriteitswagte toe dit nodig was? Ek dog hulle is sekuriteitswagte op die terrein. WAAR WAS HULLE???

 

Posted in Los opdrifsels | 2 Kommentaar

Die juffrou.Deel 8

VLUU L210  / Samsung L210Soms wonder sy: is sy dan obsessief-kompulsief om so in die verlede rond te delf? Waarom was die John- ding die afgelope jaar so in haar gedagtes? Is dit normaal?

Soos dit gebeur in die lewe, het hulle albei getrou. Het die juffrou die deur toegemaak? Nee, maar daar was ‘n gordyn. Hulle was weereens daar waar ‘n grens getrek is. ‘n Mens kan nie in ‘n droom lewe nie.

Hulle het kontak verloor, gesoek, en nie gevind nie. Vir ander sou dit vreemd wees, en vir sy vrou was dit vreemd dat hy, John, soveel moeite gedoen het om vir haar, die juffrou, te probeer opspoor. Maar ander kon nog nooit die aard van die toegeneentheid tussen hulle begryp nie. Hoe kon hulle ook as hy en sy dit self nooit naam kon gee nie?

Ook hier waar die juffrou sit, weet sy dat hierdie vriendskap-liefde nie in woorde beskryf kan word nie: dat hy altyd met sy meisies uitgegaan het en sy gevoel het dit is reg, dat sy altyd haar kerels gehad het, en hy gevoel het dit is reg, maar dat hulle twee nader aan mekaar was as wat hulle ooit in hulle verhoudings met ander was, was nog meer reg.

Hier waar sy sit, wonder die juffrou of sy oordryf as sy dink dat sy net soveel deel van hom was as hy van haar? Selfs al sou hy dit eers veel later aan haar herken?

Dertig jaar het verloop. Die juffrou het oud geword, verweer deur die jare met hulle opdraendes, pyne en terugslae, getemper deur mooi oomblikke en hoogtepunte.

Maar die een ding waaroor sy al hierdie jare lank in stilte gewonder het, was dit hoe dit met hom gaan: John.

Vir vervolg, druk hier.

Posted in Vertelling: Die Juffrou en John | 3 Kommentaar

nog engele op my paaie

papwiel 001Janee, daai tannie was reg oor my ekstra beskermengeltjies.  Sien https://seegogga.wordpress.com/2011/08/13/12-bottels-water-5-engele-op-wiele-en-nog-een-daar-erens-bo/

Nou nie dat ek hulle wil uittart nie, dinge gebeur sommer net.

So pak ek toe verlede week die lang pad Moorreesburg toe aan ( en verkool ook amper in die somerson). Naby Stormsvlei kry ek ‘n mail van Safari  . Dis mense wat slaapplek soek vir een nag: daardie selfde nag. Dis mos nie ‘n probleem nie, my huis is skoon en reg. Ek stop by die Stormvlei hotel, koop koeldrank om die vuur te blus en stuur mails en quotes en goed. Hulle aanvaar die kwotasie. Net toe ek wegtrek, sien ek ‘n motor daar stop met ‘n bekende gesig: Meg van Agulhas. Ons waai vir mekaar en ek ry.

Op die pas bel ek my handiman wat ‘n stel sleutels van my plekke het, spesiaal vir gevalle soos hierdie.  “Nee!” se die man.”ek het nie jou sleutel nie, die laaste mense het dit nie teruggee nie”

Ek verduidelik geduldig dat ek dit persoonlik vir hom gegee het, maar hy hou voet by stuk en ek sit met 2 keuses: kanseleer die bespreking en verloor baie geld, of ry terug Bredasdorp toe- albei ewe onaanvaarbaar.

Dis toe dat ek Meg se vriendelike gesiggie onthou en terugjaag Stormsvlei toe. Gelukkig is sy nog daar, en sal my sleutel terugneem see toe( my eie sleutels is altyd in my motor, by my).Problem solved!

So ry ek kuier-kuier en rus-rus verder, en nadat ek by Tulbach in die winkeltjies rondgesnuffel het, besef ek dat die tyd effens min raak, ek moet voor 5 op Moorreesburg wees en dit raak laat. Nadat ek eers halfpad die berg ingery het, en genadiglik iemand gevra het, vind ek uit dat ek nooit die mooi dorpie moes binnegaan nie, maar by sy ingang al moes uitgaan, as jy nou verstaan wat ek bedoel. Op die padkaart is daar 2 paaie Moorreesburg toe:De breede en de smalle weg, oftewel ‘n lang geteerde  ompad en ‘n kort reguit grondpaadjie. Die keuse is mos maklik. Of is dit?

Ek was net so ‘n lekker entjie weg op die verlate grondpad, net daar mooi in die middel van niks, toe ek ‘n sagte plofgeluid hoor. Ek wil my eers nie steur nie, maar iets sê my ek moet stop en kyk. Ag, ek hoef nie eers uit te geklim het nie. Een blik so agtertoe het my vertel wat ek gevrees het: ‘n plat pap agterwiel.

Terwyl ek my man bel , laai ek solank die sakke en sakke goed in die kattebak uit: tasse , elektriese waaier, bokse en bokse afval foamcor en monteerborde vir sy leerlinge se projekte ens. Ek probeer die ”jack”, loswikkel, maar hy sit styf.

Net toe kom daar darem ‘n voertuigvan voor af  aan: twee jongerige bruin mans. Dis nie tyd vir bang wees nie, hulle moet kom help!  Ek spring op en af en waai en trek aandag.

Ai,  en daar is hulle die dierbaarheid vanself. Hulle help so mooi en sukkel nogal om die wiel los te kry. In die proses word hulle vol vaal stof, maar uiteindelik kry hulle alles tog reg. Daar is veel goedheid in die mens, dink ek dankbaar.

Ons groet soos ou vriende , klim in ons onderskeie voertuie en ry. Maar my kar wil nie ‘n tree vorentoe beweeg nie! Hy staan en spin, maar verseg verder! Nou wat nou , het die ding alweer gebreek of wat? Ek sien in my tru-spieeltjie hoe my enigste hoop op redding vinnig besig is om al verder van my af  te ry. Aksie! Ek spring uit en waai en roepweer soos ‘n mal ding en hop op en af, ag liewe Jesus , laat hulle my tog asb in die tru-spieeltjie sien…..

Genadiglik sien hulle my en draai sowaar om! Ek verduidelik. “O!” Sê hulle verleë, hulle het klippe voor die voorwiele gesit en daarvan vergeet. Hulle neem dit gou weg: yslike klippe: Sowaar die laaste ding waaraan ek sou dink om voor te kyk.

Ons groet vir oulaas en ek jaag Morreesburg toe. Intussen bel my handiman op Struisbaai – hy het toe my sleutel opgespoor, het dit op verkeerde plek gebêre gehad.

Wel, op die ou einde het ek presies kwart voor 5 en in een ( amper gesmelte) stuk op Moorreesburg aangekom, net betyds vir die skoolbussie se oppik vir ‘n heerlike aandjie by Dwarskersbos. Lekker.

Ek sal gou weer gaan, maar die Moorreesburgers sê dat daardie pad nooit gery word nie- dis moeilikheid soek. ( of engeltjies uittart…)

Posted in blogspeletjie:towerbus,, engele op my paaie, kraters en ander skandes (humor), Los opdrifsels | 10 Kommentaar

wie sit dit op?

Die internet het my nog altyd verstom. Wie sit al die inligting op? Eingiets onder son waaroor jy meer wil uitvind , is hier.  Tik net jou vraag, of jou trefwoord, en siedaar! Daar is bladsye en bladsye vol inligting!

Ek het seker so twee jaar gelede om een of ander rede geskryf oor die deurmekaar tale van kleur  en die kleurwiel bygesit. Sedertdien het so baie mense daarop gekliek en allelei snaakse vrae gevra, bv “watter kleure moet jy meng om rooi te kry?” of “wat is komplimentere kleure?” dat ek maar stilletjies gegaan het,’n bietjie meer bygewerk het en die bloginskrywing meer gebruikersvriendelik gemaak het met meer inligting  vir die surfers.

Veral die afgelope paar dae word die deurmekaar tale van kleur druk gelees. En vannaand terwyl ek so daaroor loop en peins, tref dit my : wie sit al die goed op die internet?

Maar mense, dis mos ONS!

Posted in Los opdrifsels | 7 Kommentaar

Tweede briefie aan ‘n bloggie

Liewe Bloggie

Ja, dis ek Seegogga hier. Ek hoop jy kan my nog onthou. Ek is mos die een wat al die goeters geskryf het, onthou jy?

Dit gaan nog goed hierdie kant dankie, ek is net so jammer ek kom nie by jou uit nie. Hoop maar dit sal binnekort beter gaan en dat ek ‘n bietjie meer tyd sal hê. Ek weet jy wag nog vir die res van die juffrou storie , en nou wag daar  ‘n tweede engelestorie  en ag, die bababoek soek ook nuwe hoofstukke.

Jy moet maar geduldig wees, asseblief.  Verlede week was ek Moorreesburg toe( en was dit nou warm)en vandag het ek op die heilige Sondag heeldag huise skoongemaak en geskrop en terwyl ek nou hier skryf, is die derde bondel wasgoed reeds in die masjien. Die week moet ek op ‘n manier nuwe gordyne prakseer, want die arme gordyntjies wat geskeur het, kan ‘n mens nie in die winkel koop nie en daar is net 5 dae oor voor die volgende mense al weer kom. Moet asseblief dit nie rondvertel nie, maar ek het nog nie eers kans gehad om my kerfeesversierings af te haal nie! Ek hoop darem dat ek dit oormore sal kan doen. More moet ek mos eers nuus lees en dan die woonstel gaan skoonmaak vir die nuwe mense wat see toe kom…..

Ek is darem bly om te sien dit gaan goed met jou. Ek het vannaand na jou stats gekyk en die mense lees jou nog steeds! Ou goed van lank gelede, maar lyk my darem daar is nog mense wat wil lees wat jy te sê het. Nou is almal weer besig met die deurmekaar tale van kleur. Die kleurwiel bly vir my ook ‘n fassinerende onderwerp, en ai, ‘n oulap se rooi maak steeds mooi! Die bababoek en ma se seksboek word daagliks gelees en ‘n ieder en ‘n elk soek by jou ‘n tameletjieresep!  Maar jongie, hier kan ek darem vir jou ook ‘n bietjie oor die vingers tik. Hoekom het jy nie ‘n tameletjie resep nie? Jy sien mos almal soek dit! Ek sal probeer kyk of  ek iets kry en vir jou post. Vra maar asseblief intussen vir jou lesers om vir jou ‘n tameletjie resep te stuur, asseblief! Sê vir hulle jy het dit baie nodig vir jou ander lesers wat een soek.

Ek hoop dis vir jou ‘n mooi jaar vorentoe en dat ons ‘n bietjie meer by mekaar gaan uitkom. Ek verlang regtig na jou.

Ek stuur vir jou ‘n liedjie uit een van my absolute gunsteling flieks. Ek wens net ek het ook so baie diertjies gehad om my te help. Enjoy.

Groetnis en lekker slaap.

Jou eie Seegogga

Posted in Los opdrifsels | 4 Kommentaar

Gedagtes van ‘n grasweduwee

Dis Sondagaand. Sulke tyd.

Dis ook my eerste blog van 2013. Vroeër kon ek net nie aan die skryf kom nie. agv Blackberries, huise skoonmaak vir vakansiegangers en sommer net. (En hiermee sê ek ook sommer : Geseende Nuwe Jaar! Al is dit nou ‘n bietjie laat).

Dis ook die dag dat my man moes wegry om op ‘n ander dorp te gaan skoolhou.

Ek sit hier, stoksielsalig alleen in ‘n massiewe huis. Die 2 katte jag buite, die ou hond le iewers en slaap, en selfs die papagaai het al gaan doedoe. Die radio is weg saam met my man, die TV is besig om op te pak, en dis net die sagte gesuis van die laptop en die veraf aandgesang van die voeltjies. Daar ry nie eers ‘n kar in ons stil dorpie nie.

Vreemd om skielik so alleen te wees. Maar ek kla nie. Hoe kan ek? Hier in die huis reg langs my, sit daar ook vannaand ‘n vrou alleen. Goed, haar kinders is daar, maar ek weet sy is eintlik alleen.

Eergister het haar man gesterf: breinkanker

5 Kommentaar

Dis Kersfees, dis Kersfees

Kersfees 2012 001Skielik het die jaar onder my uitgehardloop. dit was die laaste rush van rame, onverwagte kanselasie by die huisies en sommer net besig besig.

Omdat ek nie huurders vir  ou Rus ‘n Bietjie kon kry vir die afgelope week nie, het ons toe self ‘n bietjie see toe gegaan. Warm, warm HEERLIK! Ons het selfs een aand op die stoep geslaap, kompleet met dubbelbed en al. Salig.

Nou is ek vandag weer terug, en tussen die berge wasgoed deur, is dit skielik Kerfeestyd.

Dus, liewe vriende en almal wat het lees, mag hierdie Kersfeestyd vir julle besonder geseënd wees. Mag u vervul word met Goddelike liefde en ‘n Vrede wat alle verstand te bowe gaan. Mag Sy Lig deur u skyn sodat ander dit ook kan sien en vrede vind. Geseende Kersfees. En as julle tyd het, Gaan lees Rolbos se storie oor Stille Nag.

Posted in Kersfees, Los opdrifsels | Tagged , , , | 6 Kommentaar

Sondagaandgedagtes

Dis Sondagaand, na ‘n lang rustige dag by die see. Die wind het gewaai, en die witperdjies het galop op die groenblou water, ‘n besonderse mooi kleur vandag – kabeljouwater. Die sterretjies het by hulle honderde in Stinkbaai rondgevlieg  en ons het vermoed dat daar dalk elwe is. In die hawe het Parrie sy patrollie gedoen, ten spyte van die wind.

Ja, dis somer!

En ek sit nou hier soos gewoonlik, met ‘n bietjie blues. Die jaar is op sy einde en so ook nog ‘n tydvak in  ons lewens. Hierdie jaar wat tot dusver heeltemal anders as verlede jaar ( vir my baie beter as verlede jaar, dankie Vader) en gekenmwerk deur verandering; in lewenswyse, toekomsverwagting, en sommer net op baie, baie gebiede.

Vandag het Struisbaai afskeid geneem van ds Lukas, sy eerste eie dominee, wat reeds 17 jaar lank die gemeente bedien het, en nou sendingveld toe gaan.  Ook Struisbaai verander.

Verandering en harde werk. Maar die jaar is nog nie om nie. Wie weet watter veranderinge nog voorlê? In ons land was daar, wat my betref, besonder dramatiese veranderinge en nog word vorentoe voorspel.

‘n Vriendin glo sterk aan hierdie einde van die jaar- nie as die einde van die wereld nie, maar die einde van die huidige lewe soos ons dit ken. Volgens haar en haar godsdiensgroep is dit die einde van die huidige bestel en die begin van ‘n nuwe bestel. Daar is baie teorieë en tekens wat daarop wys.

Ek is skepties oor sulke voorspellings en sien maar net die veranderinge in my eie lewe en weet dat daar in my eie lewe ook ‘n nuwe bestel moet kom.

En julle? Hoe voel julle oor die jaar wat amper verby is en die nuwe jaar wat voorlê?

http://www.zappinternet.com/video/ViMsTofFek/Bob-Dylan-The-Times-they-are-A-changin-1965

Posted in Los opdrifsels | 6 Kommentaar

Avonture in die woestyn

Eendag lank gelede, besluit ‘n paar bloggers om saam vakansie te hou.

Nou, soos julle weet, is Bloggers snaakse goeters. Ek weet nie of hulle mense is of wurms nie, want hulle lyk beslis anders as mense en ook nou nie juis heeltemal soos boekwurms nie.

Bloggers het die snaakste name: Toorts,  Kameel, , Kouevuur  of eintlik Vlam( het jy nou al ooit van so-iets gehoor?) , kindvanafrika, boer, brieweuitdievreemde, Lekkerjeuk dirkiedup, tamatieland, om maar net ‘n paar te noem.

Bloggers het omtrent almal sulke groot ronde brille op hulle groot ronde koppe, amper soos daardie seuntjie in die towerstorie. Hulle dra egter nie ‘n towerstaf nie, nee, hulle het ‘n tower tablet, laptop of selfoon, wat hulle oral saamdra. Sonder hierdie apparaat, (ons noem dit sommer hulle toorgoed) is ‘n blogger verlore , want die toorgoed gee vir hom kos, vingeroefeninge en woema. As die toorgoed se battery pap is, verlep ‘n blogger sommer en hy kry so ‘n senuagtige kykie in sy oë. Al die bloggers het sulke krom rue, want hulle is die heeltyd besig om vooroor te buig oor hulle toorgoed. . Hulle vingers is krom en beweeg heeltyd op en af en heen en weer, soos hulle tik. As jy met hulle praat tewyl hulle so besig is, sê hulle””Mmmm?”” Immm”, “Huh?” of “eeee”. As jy baie gelukkig is, sê hulle sowaar ook woorde, soos bv: ” wag net  ‘n bietjie” of “nou-nou” of dalk selfs “Ja….”

Nouja, eendag besluit ‘n paar bloggers om op reis te gaan. Dit is Slakkie, Maankindjie, Kameel, Toortsie, Seegogga en Xena Herriemerrie, Karen, Dirkiedup. Olga ,  en die Donkie. O ja, en Vlam en Brieweuitdievreemde. Almal klim op die donkie en daar trek hulle.

Maar o wee, die donkie wil mos jaag, en daar val party toe sommer dadelik af. Gelukkig het Kameel nie op die donkie geklim nie, en sy laai toe sommer die ander op.

” Ons agtergeblewenes moet ook altyd sukkel” brom Olga terwyl sy die hoë kameel probeer opklim. Slakkelak vroetel hier tussen die kameel se hare rond. Verbeel sy haar of het sy ‘n mooi vet vlooi gesien? En daar is haar vriendjie die luis, ook! Sy wil nog keer, maar Karen is dadelik by met vlooipoeier, ontwurmingsmiddel en vitaminepille.

Dit word donker, maar die bloggers reis lustig voort, want die Toortsie, Maankind en Son maak almal helder lig.

Maankind vertel vir hulle e-maan spookstories. Ja, bloggers is mal oor e-stories! Toe hulle uiteindelik rus, maak Vlam hulle lekker warm. “ek hou niks van koue nie, ” sê sy bibberend en laat haar vlam sommer dadelik lekker hoog brand.

Xena vertel vir hulle van al die besoedeling wat plaasvind as vure sommer so hoog brand. Moet ‘n mens liewer in die donker sit of nie? Daar is dalk ‘n saak uit te maak daarvoor! Maar Laviga, Herriemerrie se maaikie sê: “Haai, oe, so ‘n vuurtjie  kan so lekker wees en dan kan ekke en Hambil en lakkedinges mos lekker warm kry!”

Die klompie sit nog so toe Brieweuitdievreemde  vir Dirkiedup begin uitvra oor taalkwessies en hoekom sekere woorde met dubbelletters getik word en ander nie. Hulle vingers begin sommer vanself  so op hulle toorgoed tokkel.

Gou-gou hoor ‘mens net tiktiktik…. tiktik…..tikkkkkk  Byna al  die bloggers het vergeet om te praat, hulle vingertjies tik besete op hulle toorgoed. Elke keer as iemand asemskep, kom Kameel en tik nog ‘n paar woorde by om hulle aan te moedig. Toortsie moet omtrent ronddraf om lig te maak en raad te gee.:”Vertrou net, blogmaatjie, alles sal regkom!” tik sy vir almal moed in.”

“Ek raak nou lekker gatvol!” brom Vlam. Blog is lekker, maar perlemoen ook!” ” Nee weg, met die smokkelaars!” tik Olga. “Wat gaan van ons nasie word?”

” Ek geniet dit hier”, my groen kleur het baie verbeter,” tik Dirkiedup.

Seegogga skarrel rond en maak prentjies in die sand.

Skielik is daar ‘n kragonderbreking. Donkerte! Gille! “Help, help”  gil hulle. “Die vyand is op ons!”

Maatjies, en nou weet ek ook nie wat verder gebeur het nie! Help my en vertel die res van die storie! Kameel, jy is mos goed met stories. vertel ‘n bietjie en dan kan jy dalk die storie aangee na iemand anders……

Posted in Los opdrifsels | 17 Kommentaar

truth of dare

Toorts het my nou gevra

(en ek sê toe maar ja!)

vir die volgende 24 uur

antwoord ek rein en sekuur

als wat jul wil vra, sowaa!

ek daag die boer, die kameel en die heks uit om dieselfde te doen

Posted in Los opdrifsels | 10 Kommentaar

Die juffrou deel 7

Die mens wik, maar God beskik en dis eers later, met die terugblik, dat ‘n mens soms God se doel insien. En ja, ook soms sal jy dit nooit weet nie.

Die juffrou se werk het vereis dat sy honneurs moet hê, en sy, moeg van studies deur UNISA,  het besluit om dit voltyds te gaan doen- verkieslik op Wits, daardie hoogsaangeskrewe universiteit, of op Stellenbosch, die droomdorp, en naby haar ouers.

Wits wou haar nie aanvaar nie, en die juffrou is as’t ware gedwing om John agter te laat in die bose stad. En omdat John agv sy druip nie verder in die koshuis kon bly nie, het hy die juffrou se woonstel vir die jaar gehuur. Dit het dus alles goed uitgewerk. Dis net: Waarom het niemand, nie eers sy self, besef dat John te siek was om enigsinds te studeer nie? Waarom het sy ouers later daardie jaar teruggetrek Engeland toe en hom nie saamgeneem nie?

John is alleen gelaat sonder sy ouers of haar en sy gedrag was van so ‘n aard dat selfs die juffrou by tye gevoel het dat hy uit haar lewe moet uit. Maar sy kon nooit die deur toemaak nie, want erens was die ware John tog nog aan’t sukkel om te oorleef.

In Stellenbosch het sy, broos en gekneus, versigtig haar pad gevoel, oortuig dat sy as ouer student, ‘n verleentheid sou wees vir haar jonger nefie en sy vriende, wat toe daar besig was om te studeer, en ongeveer so oud soos John. Sy was verbaas as hulle haar saamnooi vir ete. Is hulle nie skaam om saam met haar gesien te word nie? Sy was  verbaas as van die ander studente haar raad kom vra het en selfs sover gegaan het om haar geselskap op te soek. Vir haar?

Gaandeweg het die die juffrou weer haar selfbeeld teruggekry, weer begin lag , die ongelooflike vryheid van student wees begin geniet. Sy het die feesjaar met albei arms aangegryp en heeljaar lank gehuppel.

Hier, jare later, dink sy steeds dat dit die lekkerste jaar van haar lewe was, en tog, hoe ironies, die lekkerste jaar van haar lewe, was die jaar weg van die grootste liefde in haar lewe: John.

Die juffrou het haar feesjaar voltooi en is terug na die leë stad toe. ‘n Stad sonder John. Ja, ook hy is uiteindelik terug Engeland toe. Sy het besef dat sy haar nooit weer so moet blootstel dat ander haar selfwaarde steel nie, en tog kon sy vir John nie kwaad wees nie. Sy het geweet hy is nog nie volwasse nie, en sy het ook geweet dat hy ernstig siek was.

Dit tref haar nou eers, soveel jare later, dat sy dalk deel van sy probleem was. John moes die groepsdruk (en dalk spot?) van sy studentevriende verduur oor sy verbintenis met die juffrou, asook waarskynlik die waarskuwings van sy pa. Hy het altyd teen sy gevoelens vir haar  gestry.

In ‘n tyd toe oorsese oproepe ongelooflik duur en skaars was, het John saans begin bel en ure op die foon met haar gesels. Hy het werk in ‘n laboratorium gekry, hy voel beter, en glo hy is besig om gesond te word. Dit was vir haar heerlik om sy stem te hoor, en ook sy verlange, al het hy dit nooit hardop gesê nie. “John”, het sy in haar dagboek geskryf, ” wanneer gaan jy ooit aan jouself erken dat jy vir my lief is?”

In 3 van sy briewe het hy haar Engeland toe genooi. Dit het haar hart gebreek,  maar die juffrou het nie gegaan nie.

En soos dit gaan in die lewe, het ander liefdes haar pad gekruis. Die juffrou het uiteindelik getrou. In die dae voor internet en e-mailadresse, het hulle kontak verloor agv trek en min kommunikasie. ( Die juffrou se nuwe man sou nie hou van oproepe uit Engeland nie)

Sy was besig met haar eie lewe: die voltydse taak van die huwelik en die grootmaak van 3 pragtige kindertjies.

Maar somtyds, op die onverwagste tye, het sy gedroom. En dan het sy wakker geword en gewonder hoe dit met hom gaan: John.

klik hier vir opvolg

Posted in Vertelling: Die Juffrou en John | 7 Kommentaar

200 LIKES

 Ha! 200 likes!!! ( in 210 posts)

Baie baie dankie aan julle  almal wat my bloggie lees! So ‘n onverwagte stats notatjie  laat ‘n mens nogal heel lekker voel. ‘n Mens skryf nie vir die’likes’ nie, maar dit is tog lekker as ‘n mense weet iemand geniet dit.

Geniet julle dag ook en lekker skryf!

Posted in Los opdrifsels | 6 Kommentaar

Om te copy en paste

Nouja, as ‘n mens jou uitgee om te blog, moet jy weet dat jy jouself vir die wêreld wys. En meestal sien hulle baie meer as waarop jy gereken het.

Tog snaaks dat die skrif tussen die lyne dikwels meer sê as die sigbare skrif op die papier ek bedoel eintlik op die blog. So kom ‘n mens soms agter wat ander se teer puntjies is, wat hulle vreugde en wat hulle hartseer, sonder dat hulle dit uitgespel het.

Hierdie naweek het twee goed gebeur. Eers het ek heerlik by Toortsie gaan teedrink, braai en kuier, saam met twee ander bloggers wat van Pretoria af hier kom vakansie hou: Plasie en Krista. Nee, sê hulle, hulle blog nie meer nie, want die rede hoekom hulle begin het, bestaan nou nie meer nie, en dus is daar nie meer rede om te voel dat hulle hulle hart moet uitpraat nie. In ‘n mate impliseer dit: aanvaarding van die self, die lewe met sy vreugde en beperkings. En dit is goed! Dit juis hoekom blog so wonderlik is. ‘n Mens kan skryf en skryf tot jy uitgeskryf is en alles gesê het wat jy wou. Sommige mense kom nooit daar uit nie!

Maar Sondagaand in die bad, gebeur daar toe nog iets. Ek blaai deur die LIG tydskryf wat ek elke maand kry en daar agter , op p110 , om presies te wees, sien ek toe mos my prentjie! Ek dag eers dit kan nie waar wees nie, maar daar is dit, klein, maar in volkleur, die prentjie wat ek verlede jaar vir julle geteken het en op my blog gesit het om almal geseënde Kersfees toe te wens.

‘Oh my word!” Waar het hulle dit gekry? Lees die Lig my blog? Is my prentjie dalk erens anders op die web tot almal se beskikking? En kan enigeen dit dan vat en publiseer? Ek weet nie of Lig nou eintlik heeltemal reg gemaak het nie, maar ek beskou dit nogal as ‘n groot eer, want sekerlik is die web vol Kersfeesprentjies. En kla sal ek ook nie, want ons liewe kerk gee my elke maand die Lig verniet, en ek lees hom van hoek tot kant. Dus kan hulle maar my prentjie met liefde gebruik en dis nou sommer my manier van betaal. Dis net: moet ‘n mense nie iewers vir iemand vra voor jy sy oorspronklike prentjies gebruik nie?

Ek is lus en bel Lig en bied aan om volgende jaar se Kerskaartjie te ontwerp. Wie weet: miskien kry ek ‘n pos as illustreerder!

Hier is dit, kyk self en ek belowe dat ek hierdie prentjie uit my kop uit geteken het en nerens van ‘n ander een afgekyk het nie.

Posted in Kersfees, Los opdrifsels | 33 Kommentaar