‘n dag by die see

 

img-20180913-wa00052119949424.jpg

se streek/provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees.

Om jou blogHierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ñ virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ñ Donderdag, op die datum wat toegewys is, ñ blog publiseer oor hulle tuisdorp/streek, asook ñ fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuisdorp.

Klik op hierdie skakel om die lys van deelnemende gasbloggers te sien, asook die datums waarop hulle blogposse gepubliseer gaan word.

Die 13 kuiergasbloggers vir die week (en hul lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ñ blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ñ eie ondervinding in daardie provinsie/streek/dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger pos by te voeg of om die ander bloggers te lees, kliek op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

“Opstaan! kom, kom, kom!”

Ai, wat het ek dit met die Towerinne. Die klompie het tot laat gisteraand op die stoep van die Arniston hotel gesit en gesels ipv om vroeg te gaan slaap! En die see wag vir niemand nie!

“Onthou ‘n mens kan net met laagwater in die grot kom!” waarsku Toortsie.

Vanoggend gaan ons grot toe en ek kan nou nie help dat dit al kwart oor 8 laagwater is nie. Dis nog nie heeltemal spring nie, dan is dit mos atyd so tussen 9 en 10vm, maar nou moet mens vroeg wikkel.

Die Gautengers trek effe hartseer stilletto’s uit en hulle plakkies en tekkies aan. Sonell sit sommer in die bussie haar rooi lipstiffie aan , maar Hester lyk presies reg met haar kortbroekie en sonhoedjie.

Ons ry met die giggel-groen bus tot by Roman Beach.

Toe begin ons stap, duin op, en uiteindelik duin af tot onder by die see. Onder stap ‘n mens al om die kante van die  rotse op platterige klippe, ons spring oor rotspoeletjies met krappies, , vissies en anemone en hermietkrappies  in.   Kameel glip eenkeer, maar voordat sy plat in die water gaan sit, het Una en Bondels haar beet, en hou haar weerskante vas. Versigtig stap hulle 3 so ingehaak verder, al om die krans totdat ons uiteindelik dit sien : Daar agter in een van die inhamme wat vol oranje en groen ronde klippe lê, is daar ‘n gaatjie. 

“Is dit die grot?” vra Perdebytjie  effe teleurgesteld.

“Nee, ons moet  deur daardie opening daar agter klim”, sê Toorts.

Dit lyk maar so onmoontlik te klein, maar  die dames klim almal handviervoet deur ( met ‘n paar kreune en steune) en voor hulle vou die wonder van die grot oop – die hoë uitgekalwerde dak, die gladde golwende rotse met die helder poeletjies, die hoop kleurvolle ronde klippe in die een hoek , die skemerlig,en die woeste branders wat saam met die son by die voorste opening instroom.

“Nee”, ons moet eers deur daardie opening kruip,” vertel Toortsie weer. Die towerinne klouter handerviervoet deur die gat – en voor ons vou die wonderwereld oop – die hoe uitgekalwerde dak, die geriffelde klipbodem met helder poeletjies, die skemerwereld met die woeste branders voor daar waar die son by die ander opening inskyn.

Dit is van hierdie grot af wat die dorpie sy naam gekry het. Vroeër was daar sand voor die grot en kon mens see-langs tot by die voorste opening loop. Die grot is so groot dat ‘n ossewa wa hier kon omdraai. Vandaar die naam: Waenhuiskrans.

In 1815 het die Engelse skip, die Arniston , op Waenhuiskrans gestrand. Dit was ‘n groot gebeurtenis en onder die baie gestorwenes het daar ook 4 seuntjies verdrink. Hulle ouers het vir hulle ‘n monumentjie ter nagedagtenis opgerig, en later het mense ook van die dorpie as Arniston begin praat. Daarom is dit jarelank al een van die min dorpe is die wereld wat 2 amptelike name het: Waenhuiskrans sowel as Arniston.

Toorts klim op die groot rots in die middel van die grot,  die preekstoel. Toe haak sy af en sing dat die hele grot weergalm. 

” I do like to be beside the seaside

I do like to be beside the sea….”

die ander dames val in en la- la lustig saam.

Ek moedig maar die dames aan om weer terug te klim deur die agterste gat, want ons het nog baie te doen, en  boonop begin  die see te stoot. Ons moet hier en daar oor voortjies spring en die branders spat ons lekker nat toe ons terug rondom die krans loop om weer by die sandduin uit te kom. Maar die gees is groot en Bondels , Positief , Sonell en Perdebytjie besluit om by Roman beach in te spring. Die water is deurskynend en warm en heerlik! Una dryf daar rond in haar pienk lilo; Kameel, Frannie en Toorts  sit op die strand en smeer hulle met sonroom in; Lekkervurig is ernstig besig om op haar sel op te lees oor die stranding van die Arniston; Woordnoot is besig om ‘n gedig daaroor te skryf en Virgo C lê toe-oë in die son.

Ek self speel hier in die vlak watertjies rond toe dit my skielik tref : Waar is Hester? Ek kyk op die strand, die sandduin en die see. Hester is skoonveld weg.

Waaaar is Hester?

20160322_094841

My man, dogter, en kleinkinders in die grot. Dit preekstoel kan net agter hulle gesien word. Dit is die groot hoe donker rots.

20160322_100619

die pad na die grot toe

20160322_092555

 

 

 

 

 

Posted in blogspeletjie diegroen giggelbus, Overberg, Seestories | Tagged , , , , , | 69 Kommentaar

Word wakker!

Lê-Jou-Eier-kuier-safari: Spring op die Bus.

Sien: Dis Ekke vir die reëls.

img-20180913-wa00052119949424.jpg

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ñ virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ñ Donderdag, op die datum wat toegewys is, ñ blog publiseer oor hulle tuisdorp/streek, asook ñ fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuisdorp.

Klik op hierdie skakel om die lys van deelnemende gasbloggers te sien, asook die datums waarop hulle blogposse gepubliseer gaan word.

Die 13 kuiergasbloggers vir die week (en hul lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ñ blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ñ eie ondervinding in daardie provinsie/streek/dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger se streek/provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees.

Om jou blogpos by te voeg of om die ander bloggers te lees, kliek op die volgende: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=797928

WORD WAKKER, ONS IS IN DIE OVERBERG!

Word wakker, Krappie, word wakker!” ek voel hoe iemand my taamlik sonder ontsag heen en weer pluk. ek maak my een oog op ‘n skrefie oop. Dis Hester wat my beet het. ” Dis jou beurt!” sis sy saggies in my oor.

Ek wip op. Ai, ek het so lekker gedroom hoe ek deur Suid-Afrika toer.  Ons was in My studentestad, Pretoria, en deur die groen Natal, die mooie Graaf Reinet, my vriendin se dorpie, Bethuli, waar my gunsteling onderwyser, Sam Pellissier se familiemuseum is….. maar toe hoor ek die neuriesang:

“We call on Seegogga to sing us a song, sing us a Overberg song…..”

Ek hys my op uit my sitplek: Goeiste! Ons is amper by Swellendam!

“Draai hier af – Witsand se kant toe”, beduie ek deur die slaap vir Lorenso. Hy is nie baie beindruk nie. Dis ‘n grondpad. Al afdraande ry ons en toe sien ons dit tussen die bome deur : Die rivier  – breed en kalm le hy daar ( en waar het wordpress se bar heen verdwyn met sy perdeskoentjie? HOE MOET EK MY DEELTEKENS EN GOETERS NOU OPSIT? HE WORDPRESS?)

“Ons het verkeerd gery, Gogga! Kyk die pad loop hier teen die rivier dood, ” roep ‘n paar Pretorianers. Dit kos my en Toortsie ‘n rukkie om hulle tot bedaring te bring. Eers toe kyk hulle waar ons wys, en sien die pont aan die anderkant van die rivier.

“Julle kan nou eers uitklim, dit vat ‘n rukkie,” help Toortsie my. Stadig dryf die pont nader.

“Is dit darem veilig? “vra Kameel versigtig. Ons help haar op. Lorenzo ry die bussie ook op  maar ek sien hy is ‘n bietjie agterdogtig, want oor ‘n pont het hy nog nooit voorheen gery nie.  Van die towerinne geniet dit so dat hulle besluit om saam te trek aan die kabel. Daardie pont was nog nooit so vinnig oor die rivier nie! Oom Moksie Dunn sal mos in sy graf omdraai as hy weet. Ons moet ook net keer of Una spring in. Met die belofte dat sy een vd dae in die see kan swem,  besluit sy om haar betaamlik te gedra.

Deur Malagas hou ons aan tot by De Hoop.  Ons klim uit by Koppie Alleen en stap die paadjie tussen die duine af see toe . Ek voel sommer in my element toe ek die blou water sien, en vertel hulle van my man se werk lank gelede hier naby, by Skipskop, waar ons nou ongelukkig nie vandag kan besoek nie.

.https://youtu.be/JlnjNOgNnHQ

Ek deel ook vir hulle Anneli Groenewald se spesiale boek uit. Die skaalmodel. Wat ‘n interessante boek! Sien hier ‘n resensie.

http://joanhambidge.blogspot.com/2016/05/resensie-anneli-groenewald-die.html

In die verte klap ‘n walvis sy stert. Die son trek water en ons moet vertrek. ‘n Paar bontebokke staar ons rustig agterna en ‘n volstruis hardloop wipstert oor die pad. 

Vannaand slaap die towerinne gerieflik  in die pragtige Arniston hotel. Hulle het rus nodig. More begin ons met die toer wat ek vir hulle gereel het : die Seegoggatoer. (word vervolg)

https://exclusivegetaways.co.za/getaway/arniston-spa-hotel/

Posted in blogspeletjie diegroen giggelbus, Die Overberg: my wereld., feeverhale en ander stories, Los opdrifsels, Overberg, Seestories | Tagged | 36 Kommentaar

matriekreunie

 

uitnodiging matrieks finaalMeer as ‘N jaar lank is daar gedink, gewoel, beplan, idees neergeskryf, mini -senu-ineenstortings gekry, hoera-idees uitgedeel, herdink, herkou en gewerk, en veral gestres. Om jou oud-matriekklas se 50-jarige reünie hier op die Suidpunt van Afika te beplan, was vir my ‘n eer, ‘n uitdaging en ‘n vinnige manier om 10 – 20 jaar ouer te word.

Eerstens was daar die weer.  As ‘n mens by die see kom kuier, moet mens die see ervaar. Dus: wat van ‘n boottrippie in Struisbaai se pragtige baai? ( ag seker easy peazy, om te reël, né?) En wat van sjampanje by die Suidpunt van Afrika- ons eerste en allebelangrikste clame to fame? En hoe sal dit wees as ons daar 50 duiwe loslaat vir die 50 vervloë jare? ( hier is seker tog baie duiweboere?) En natuurlik moet ons daar ‘n kanon ook skiet. Hoe dan anders?  Het ons Sasolburg Hoërskool dan nie ou Grietjie, ons eie kanon gehad wat vir ons ere-saldo’s geskiet het as ons goed doen in iets nie? En dan moet ons ‘n aanddinee hê- met mooi 60s musiek, né? Ah- Sasolmannetjies moet mos plek aanwys soos in die ou  dae!

WP_20180914_17_03_52_Pro

Sasolmannetjies as plekaanwysers

Beligting? Ek het mos nog Sasol – was van ‘n kersmaakgier 50 jr gelede. Allekruk-kerse op die tafels en 4 groot lang kerse om die Sasolskoorstene te verteenwoordig moet gemaak word. En waaraan dink jy as jy aan ons dorp dink? Die fabriek natuurlik. Hy moet daar wees! Daar moet ‘n kitty wees – en goodiesbags! En presentjies, en spesiale sjampanjeglase en wyn met spesiale                                                                                   etikette! En ons spesiale Sasolvlae! En….

20180831_231520

50 goodiesbags geverf

IMG-20180927-WA0042

50 Allekruk kerse

42090693_10156651483251866_4126370407789887488_n

Vrydagaand by Seashack met hulle heerlike gratis port om die koue te verdryf

Liewe Trudie maak pragtige vlae, en my liewe man Gert speel heeljaar kanon- kanon totdat hy 50 kleintjes gemaak kry vir die tafels, 2 kleinjties wat kan skiet vir ons tweelingkleinkindes, en ‘n groot speelgoedkanon wat darem ‘n knal moet kan gee by die suidpunt van Arika.

Maar ai, met 4 seisoene op een dag en ons beroemde yskoue winters in September, was daar net een genade: bid en glo en bid weer. Ten spyte van al die gebede om reën in hierdie drooggeteistede gebied, het daar ‘n ou yl,  wanhopige gebedjie opgegaan. Laat dit asseblief nie reën op 15 Sept nie. Laat die wind tog asseblief nie waai nie. Laat dit tog asseblief ‘n mooi dag wees.

Op die ou einde was die weer die maklikste: al wat jy kan doen is bid en glo en vertrou. En dit het gewerk! Wonderlik!

Die boottrippie was ‘n ander storie. Niemand het genoeg bote nie, niemand kan 50 passasiers gelyk hanteer nie, maar die booteienaars is ook nie bereid om saam met ander te werk nie. Na maande wat ek hand en mond beloof is deur verskeie rolspelers en daar dan verder niks gebeur het nie, het ek op die ou einde  besef dat ek self individuele eienaars sal moet opspoor en huur. Dit het ek ook so gedoen. Die een man kon 20 gaste neem op 3 bote @ R400 per persoon. Die ander eienaar kon 20 gaste neem op 2 groter bote @ R300 per persoon. Alles duur, maar klopdisselboom – of so het ek gedink.. Ons kry n borg wat onderneem om die hele boottrip te betaal! Dankie Wim!

Maar met baie sielkunde, paai en geld onder die tafel deur, was ek die dag voor die trippie steeds nie seker of ons op ‘n leë hawe sou afkom nie, want die een eienaar wil nie ry as die ander een ook ry nie ens ens.  Weer is my baie gebede verhoor.  Die bootjies was daar, die see was wonderlik en die walvisse het ook besluit om in die baai te baljaar.

1968-15Dan was daar die duiwe sage. Die een boer vlieg nie, die ander het nie genoeg duiwe nie. ‘n Ander een verhuur sy duiwe teen R 2 elk en ek huur gretig, maar toe ek hom so 2 maande gelede herinner, het hy al sy duiwe permanent verkoop en die nuwe eienaar vlieg nie. Na maande se rondbel was ek dus weer waar ek begin het. Gelukkig het my nefie duiweboer kontakte en so ‘n maand voor die funksie kry ek hulle: 50 duiwe en wit op die koop toe daarby. Hulle was wit en pragtig teen die donker see, en het hopelik almal veilig weer huis toe gevlieg.

1968-24Tussen die duiwe en bootsoekery deur, het my man besluit om ‘n kanon te bou  en ek ‘n batik gemaak van die Sasolfabriek . Die kanon was ‘n glorified aartappelgun, maar met baie eksperimente en probeerslae  en baie gebede het hy ook op die ou einde perfek gewerk – en ‘n appel geskiet dat hy daar trek! Die kanon tradisie is iets wat net ‘n oud Sasolleerling sal verstaan, en ek hoop dat my medematriekmaats sal besef dat hierdie kanon met liefde vir hulle geskiet het, en ook vir mnr Pellissier, ons geliefde oud-onderwyser wat op 93jarige ouderdom ons funksie kon bywoon.

Daar op die suidpunt van Afrika het ons  toe die duiwe losgelaat, die kanon geskiet, die spietse gemaak en toe ‘n glasie sjampanje geklink – op onsself, op die Suidpunt en op die geleentheid.  En alles was wonderlik, kompleet met caterer Alida se heerlike eetgoed.

Die aand het ons gewine en dine in style, met ons wonderlike 60’s musiek en die volgende oggend het TINA vir ons ‘n baie besondere dankseggingdiens in Struisbaai se ou kerkie aangebied. Lord, for all that has happened – Thank you. For all that is about to happen -Yes!

End goed, alles goed en vriendskapsbande is opnuut versterk.

41926436_10212421894371108_1345423102749704192_n

En nou is dit tyd om die huis op te ruim, die waskerse te bere, die foto’s te liaseer, en terug te keer – back to reality!

 

Posted in Los opdrifsels, Seestories, skoolstories | Tagged , , | 29 Kommentaar

Afrikaans explained

Omdat ek ‘n Afrikaanse juffrou was, en omdat ek in die Vrystaat grootgeword het, waar die geskiedenis van Afrikaans ‘n verpligte deel van ons skooleksamen was, moet ek net hierdie interessante stukkie van Nikita reblog. Almal wat lief is vir Afrikaans – geniet dit!

Chessalee

Afrikaans explained

Stats from the video

Afrikaans_opressed

Afrikaans language oppressed by the British.

Afrikaans muslims

Some news for you!

Afrikaans11

Love this!

Afrikaans vlag

Enjoy this video. Afrikaans is so (almost) Dutch.

View original post

Posted in die tale wat ons praat, Los opdrifsels | 10 Kommentaar

Lê-Jou-Eier Bloguitdaging: Kaleidoskoop – Hoofstuk 4. Paniek!

Hierdie is ‘n vervolgverhaal deur verskillende bloggers. Om die eerste 3 hoofstukke te lees, klik op die InLinkz skakel hieronder

Om aan hierdie uitdaging deel te neem, lees die reëls by hierdie skakel.

InLinkz skakel: http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=789999

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls(2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22)

 

Die laaste deel van die vorige hoofstuk het so gelui:

Jakkie begin ernstig beduie, en die man met die sagte, mooie oë lag.

Goed Jakkie, kom ons vra haar. Juffrou, kan ons jou ñ geleentheid gee en iewers gaan aflaai, of is Kimberley nie jou eindbestemming nie?

In daardie oomblik weet Nellie dat sy ñ lewensbelangrike besluit moet neem, een wat haar toekoms gaan bepaal.

Bly sy, of gaan sy…

***************************

Esra stap nadenkend na die buitegeboue waar sy ou geroeste bakkie geparkeer is. Vandag kuier Krissie en haar vriendinne om die tennisbaan en kan hy ongesteurd die geld in die kluis gaan bere. Heiden, as iemand hiervan moet uitvind, is dit klaarpraat met hom!

Hy stap stadig om die hoek en registreer nie dadelik wat hy sien nie. Hy gaan uiteindelik staan: Die bakkie is weg! Maar … maar dis mos onmoontlik! Wie sal nou met hierdie ou skedonk wil ry? Sy een wiel is boonop in die laaste tyd so papperig. Esra skud sy kop ongelowig. Niemand sal tog die ding steel hier op die plaas nie, en hy glo nie Krissie sou dit vir een van die volk geleen het nie.

Hy haas hom huis toe en probeer die onrustige gevoel oor die geld  in die toksak  onderdruk.

“Krissie!” roep hy met ‘n bietjie meer angstigheid as wat hy wou, toe hy naderkom.

Krissie staan lui-lui op. Sy hou nie daarvan om gepla te word as haar vriendinne daar kuier nie.

“Wat is dit tog, Esra?” vra sy geïrriteerd.

“Het jy dalk dalk die bakkie vir iemand geleen?” Hy het klaar gesien dat die sleutel ook nie op die hakie hang nie.

“Jy weet mos ek sal nooit so iets doen nie, Estra! Is hy gestamp?”

“Hy is weg, Krissie,  weg!” Esra sukkel om die paniek uit sy stem te hou. Die bakkie is nou een ding, maar daardie geld!

“Hy kan mos g’n weg wees nie, Esra. Nellie! Nellie! Waar sal die kind dan tog wees!”

Esra kan nie help om krapperig toe voel oor Krissie se stemtoon nie. Sy is altyd so hard met die arme Nellie. Toe hy destyds vir sy broer-hulle belowe het om haar mooi groot te maak, het hy nie gedink dit gaan so wees nie. Krissie het nooit tyd of genade vir die ou dogtertjie gehad nie.  Dit was asof sy haar doelbewus wou distansieer. Was sy jaloers omdat sy nie self kinders kon kry nie? Sy het hulle eie aangenome kinders openlik voorgetrek en baiemaal moes hy maar keer en vir Nellie verdedig teen sy vrou se venyn. Dit het ook nie gehelp dat Nellie beter op skool gevaar het as die ander twee nie. Of … het sy dalk snuf in die neus gehad?

Net toe lui die telefoon. Dit is Chris.

“Pa,  waarheen is Nellie oppad?”

“Hoe bedoel jy, Chris?”

“Ek het haar  op die lughawe gesien. Ten minste, ek dink dis sy – en sy het my ou toksak by haar gehad. Ek het geroep,, maar sy was haastig om in haar vliegtuig te klim en sy het my nie gehoor nie. Waarheen is sy, Pa?”

Chris is wel twee jaar jonger as Nellie, maar hy het nog altyd ‘n sagte plekkie in sy hart vir haar gehad.  Sy was sy beste maatjie, en hy het haar van kleinsaf bewonder.

Esra kry ‘n benoudheid in sy bors. Die toksak! Nellie!  Wat moet hy doen? Hy moet onmiddellik haar opspoor. Hy sal haar in sy vertroue moet neem, maar eers moet hy haar kry.  Hy sal die polisie moet bel. Nee! Of dalk  self gaan soek. Maar sy kan enige plek wees!

“Probeer asb uitvind waarheen haar viegtuig vertrek het, Chris. Ons moet haar gaan soek, ou seun”.

Esra voel hoe ‘n groot moegheid hom oorval. Hy tel die gehoorstuk weer op. Hy wens hy het Nellie se selfoon nommer gehad, maar van die uitheemse goed wou hy nooit weet nie.

Die pyn in sy bors word skerper, Met sy regterhand trek hy ‘n stuk papier nader. Dis verby, weet hy. Nog geld het hy nie. Sal hy maar bieg en sy testament verander? Of sal hy die hospitaal bel?

 

 

 

| 56 Kommentaar

Skryfsafari – Una gered en skryfgedagtes oor blog

Kyk, die pad hier van die Suidpunt af na daar in die Noorde, is ‘n lang-lang, lang-lang pad. Dis ‘n pad met draaie en kinkels en diep dink. Tannie Frannie het gevra hoekom ons blog, en ek oordink toe my redes vir blog wat ek so lank lank gelede geskryf het.

Ek dink vir my het die rede met die jare dalk bietjie verander. Blog is speel, dis verbeel, dis ontslae raak van bekommernisse, praat oor goed wat jy met niemand kan praat nie, meelewing met wonderlike blogvriende, dis die neerskryf van jou stories  voordat jy alles vergeet. O dis ‘n wonderwêreld – die wereld van blog!

Kyk, hier ry ek toe nou sowaar saam met Toortsie al die pad na daardie gevaarlike Transvaal toe, ag ek bedoel seker Gautengeleng of so iets onheiligs, en dit om ‘n medeblogger te gaan red. Ons het selfs seekos , tiramishu, en ‘n paar ander goedjies saamgebring vir ekstra hulp.

Wel, so spoed ek en die Liggie toe voort deur die nag en ek dink my dinke.  Deur die jare het blogvriende gekom en gegaan. Ek self skryf ook baie minder. Maar as jy eenmaal ‘n blogger is, bly jy verlang na jou blog, al kom jy dalk nie altyd by die skryf uit nie – tot die skryflus jou pak en jy skryf waar die hart van vol is – en soms, as jy nie durf waag om te skryf waarvan jou hart vol is nie, skryf jy dalk ‘n feeverhaal of sommer iets heeltemal anders.

En die skrywe help. En erens lees iemand iets en lewer positiewe en ondersteunende kommentaar. Dis vir my die wonderlikste van die bloggers wat ek hier in die ruimte ontmoet het.  Hulle verstaan jou hart! Hulle kritiseer nie jou skrywe nie, hulle ondersteun jou en so gee hulle jou selfvertroue, praat jou moed in en voel saam met jou. en so raak hulle wel en weë ook jou hart en julle deel vreugde en smart soos die mense naby aan jou soms nooit doen nie. En hulle nooi jou op ongelooflike  reise soos wat Hester onlangs gedoen het.

Na ‘n paar kinkels, papwiele ens  word ek en Toorts toe mos amper gekaap! ( maar hoe kan jy nou Kapenaar kaap, vra ek jou met trane in my oë . Ons is mos reeds gekaap!)

Ewentwel, by ‘n rooilig daar in Johies, ruk daar skielik ‘n man met ‘n belaklawa aan my deur ( wat gelukkig gesluit was) en die volgende oomblik kyk ek vas in die loop van ‘n geweer . Ek wil nog gil, maar Toorts is my een voor. Sy draai sowaar die ruit AF!

” Dé, hier is vir jou  iets lekkers!’ sê sy met ‘n vriendelike glimlag en druk byna die hele tiramisu teen die geweerloop vas. Voor die skelm van sy skok kon herstel, het sy die ruit weer opgedraai ( alles is mos deesdae outomaties) en met ‘n vaart weggetrek – oor die rooilig, reguit Harties toe!

Ek kan nou nie sê ons het nie gebewe na die tyd nie, maar na ‘n doppie witblits sommer so in die ry, het ons weer  moed gehad vir die res van die pad.

By Una gekom, sou ons agterkom dat sy darem nog nie in die tjoekie is nie.  Toe pak ons maar die seekos uit en bel die polisie,  en nooi die speedie wat ons agtervolg het ook binne. Man, en ons eet en kuier saam met daardie mooi uniform manne. Dis mosselsop en sjerrie, perlemoen en wit muskadel, kabeljou en  koue chenin, allekruk  en  rooiwyn, viskuite en witblits. Dit gaan hoe later hoe kwater, en die witblits doen sy ding. Ons raak dik vrinne met daardie polisie.  Gelukkig het ons genoeg witblits vir hulle, want ons het toe mos nie meer tiramishu nie, ne!

Una is veilig en gered en ek en Toorts is weer veilig hier onder in die Kaap. Daar is net een dingetjie wat ons nogal laat giggel het.  Die manne het eintlik glad nie in ons belanggestel nie – het ons net die heeltyd uitgevra oor  rooi stiletto’s en of ons dalk iemand ken met die naam van Camilla. En as hulle haar naam noem, kry hulle  so ‘n glasige uitdrukking in hulle skaapoë!

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die volgende InLinkz-skakel:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=787126

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

| 31 Kommentaar

Die kale waarheid. ‘n Kraterstorie

 

(Die prentjie by hierdie storie is gesensor deur die publikasieraad)

Eendag lank gelede was my kindertjies klein – en hierdie mamma, ‘n baie besige huisvrou  (en deeltydse vryskut koerantverslaggewer)  was iemand wat nie heeltemal oral kon uitkom nie. Die kinders was heel gelukkig en redelik goed versorg, die huis redelik in orde, die wasgoed meestal skoon en gewas, maar ai, vir daardie netjies opvou en wegbere was daar net nooit tyd nie.

So hoop die wasgoed dan op op die spaarkamer se bed, tot die klerekaste leeg is, en dan word daar vervaard opgevou en weggepak – tot volgende keer.

Een goeie oggend besluit hierdie mamma om vinnig te stort en skoon aan te trek– die kinders en die bure se kinders speel heerlik buite agter in die tuin.

Klaar gestort, ontdek ek dat daar nie ‘n enkele pantie of bra in die laai oor is nie. Hulle lê almal in die spaarkamer aan die ander einde van die lang gang. Om daar te kom, moet ‘n mens verby die deur na die sitkamer met sy groot vensters loop , asook verby die kort dwars gangetjie wat na die voordeur lei. Ek besluit om sommer in evasgewaad te gaan, want die kinders is buitentoe, die voordeur is toe en ek sal so vinnig verby die deur na die sitkamer met sy groot vensters gaan dat niemand my sal kan sien nie.

Vol vertroue streak* ek dus die gang af tot in die spaarkamer.  Ek tree nog nie eers behoorlik die kamer binne nie, toe is daar ‘n klop aan die voordeur. My hart gaan staan, maar ek weet dat mens nie deur die sitkamervenster kan loer as jy by die voordeur staan nie, dus raak ek gerus en trek die bra aan. Met die panty in my hand staan ek angstig en luister, Was dit ‘n klop? Waarom klop hulle nie weer nie? Was dit nie die wind wat die deur geruk het nie?

Dit is doodstil, niemand klop weer nie en ek besluit dat dit die wind was. Dus stap ek doodgerus met die panty in my hand terug na die kamer, waar my klere mos is wat ek wil aantrek. Met die verbygaan kyk ek in die dwarsgang links na die voordeur wat so geruk het:

Net daar tref ‘n bliksemstraal my: Die deur is wawyd oop! En daar staan 2 jong mans met groot oë! Die kinders het sowaar by die voordeur ipv die agterdeur uitgegaan en dit oopgelos!

Ten spyte van onmiddellike  hartverlamming, senu-ineenstorting en paniekaanval, reageer ek op die trommespel in my ore: (Ek was nog nooit weer so vinnig in my kamer en  aangetrek nie.)

Toe skep ek diep asem en stap weer vorentoe (face your challenges). Die deur is steeds oop, maar die manne is weg! Het ek my verbeel? Ek loer die pad af, en daar sien ek hulle stap. Hulle was dus hier. Toe weet ek hulle het meer gekry as waarvoor hulle gebargain het.

Met rooi wange gaan kyk ek waar die kinders is. Die onskuldige bloedjies speel stroopsoet in die pophuis agter in die erf.

So 20 minute later is daar weer ‘n klop aan die deur. Sal ek of sal ek nie?

Ek gaan maak maar die deur oop. Dieselfde twee manne staan daar. Hulle kyk my onseker aan. Is ek ‘n koerantverslaggewer? Hulle is van die polisie se speurafdeling en doen navraag oor ‘n koerantberig wat ek geskryf het oor die destydse adviesrade.

Hulle hou hulle onskuldig en maak of hulle my nie in my volle waarheid gesien het nie. Toe hou ek my net so onskuldig en maak of ek nie weet wat hulle gesien het nie. Ewe prim en propper staan ek daar met my rooi wange en antwoord getrou hulle vrae oor die adviesrade.

Toe kyk hulle my ondersoekend (agterdogtig?) aan: En wat kan ek hulle vertel van die satansaanbidders wat nou so hier op ons dorp bymekaarkom en séances hou?

 

Epiloog:

1.My man glo dat dit nie betaamlik is om hierdie storie te vertel nie.

2 Ek soek nog na my ego.

3.* Definisie van ‘n streaker: ‘n Streaker is iemand wat sonder klere aangehardloop kom. Jy sien hom hardloop en jy sien hom hardloop en as hy verby is, sien jy hom hol.

 

Posted in idioomstories, kraters en ander skandes (humor) | Tagged , , | 29 Kommentaar