GOUE VROUE EN DIE ROOI KONINGIN Hoofstuk 8

Hierdie hoofstuk vorm deel van die Towerinne/Goue Vroue se avonture. Ons is die hoofkarakters in ons eie vervolgverhale (natuurlik) en ons fantasie stories is vir ander ondenkbaar, ondoenbaar en onverklaarbaar.
As jy die verhaal wil volg, moet jy op die onderstaande skakel kliek om die hoofstukke te lees. Na myne sal daar gereeld nuwe hoofstukke bygevoeg word. Totdat ‘n ander fantasie ons aandag vereis. Dan begin ‘n nuwe vervolgverhaal, ek bedoel avontuur. Om myne te verstaan, moet jy dalkies het eers die ander hoofstukke by ons InLinkz-skakel https://fresh.inlinkz.com/party/18c42a9034594a66af50994043145ea6 gaan lees. Jy sal nie spyt wees nie …

Seegogga hoor die vrolike gelag van die Goue vroue. Sy sien die pragtige rooi koningin saam lag. O, sy is pragtig as sy so lag!

Seegogga kyk verby die stywe kroon en die korset en die hoë troon en sien ‘n pragtige jong meisie met ‘n wye swaaiende rooi rok  en sterre in haar oë en ‘n warm koringland en warm son. Die wuiwende koringare wieg saggies heen en weer.

Sy begin teken – geel koringare, ‘n dansende jong meisie wat duidelik verlief is, groen bome, blou berge, en tussen die bome ‘n ruiter op ‘n wit perd wat aangery kom. Verderaan teken sy dieselfe ruiter van naderby. Hy buk af om die jong meisie met sy arms op te tel op sy pragtige wit perd.  Hulle omhels mekaar. Hy hou haar styf vas, maar voor dat hulle kan wegry, skeur die aarde voor hulle oop…..

Seegogga teken en teken en teken. Sy teken hoe die kwaai groen mannetjie se oupa jaloers die ruiter agtervolg. Hy was natuurlik nog jonk en self verlief op die pragtige koningin, wat toe nog nie ‘n koningin was nie, maar ‘n eenvoudige jong verliefde meisie, in die arms van haar ridder.

Sy teken hoe die ridder gevang word deur die nare rooimiere en vasgebind word en uitgewerp word uit die tonnel. Sy teken hoe die pragtige meisie alleen en verward opgesluit word in ‘n eensame sel en hoe die miere net vir haar suikerkorreltjies bring vir ete. Sy teken die nare mannetjie wreedaardig glimlag – nou het hy die meisie vir homself. Hy maak haar die koningin, maar sy wil nie die koningin wees nie. Sy hou nie van die groen mannetjie nie. Sy verlang na haar ridder en wonder hoekom hy haar nie kom red nie.

Geleidelik begin sy van hom vergeet. Die suikerkorreltjies benewel haar brein. Sy vergeet van sy sterk arms, die warmte van sy lyf, die goue strale  van die son, die goue koringare. Sy sien net haat en nyd. Sy word maer en gespanne en kwaai. Sy sien heeltyd hoe almal wat hulle eie idees het( nes popcorn wat nie wil spring soos hulle aangesê word nie,) se koppe afgekap word.

Seegogga se goue knypertjies teken sommer vanself en haar prente laat die ridder verstom staan. Hy het nie geweet dat sy arme prinses so swaar gekry het nie! Positief, met haar goue intuïsie, sien die veskillende emosies op die kwaai ridder se gesig. Sy weet dat hy deur diepe pyn getref is – die pyn van verraad, van wanhoop, van onbeantwoorde liefde.

Sy stap nader: “Alles wat ‘n mens sien, is nie altyd die waarheid nie. Alles wat verdwyn, is nie altyd onherroeplik weg nie. Kyk diep” fluister sy saggies vir die ridder “Soek na die suiwer goud.”

Die ridder word ligter en groter. Sy oë word helderder en sagter. Hy sien  die koningin met haar helder laggie, die effense weemoedige trekkie, en die eienaardige goue vroue wat haar omring.

Hy voel hulle liefde en warmte en weet instinktief : Hulle is van egte goud, nie klatergoud nie. Hulle sal sy geliefde beskerm en bemoedig. Hulle hou haar nie gevange nie.

Hy sien ook uit die hoek van sy oog ‘n rooimier en ‘n eienaardige pikkewynmannetjie , wat krimp en krimp en krimp. Die mannetjie probeer ongemerk wegsluip.

Net voor hulle heeltemal verdwyn, gryp hy hulle en hou hulle styf in sy hand vas. “O! Jy wou my koningin steel!” Sê hy vir die mannetjie.

“Nee, dit was my oupa!” sê die mannetjie verskrik. “Ek doen maar net wat ek al die jare aangesê is om te doen!”

“Wel jy was verkeerd. Weet jy nie dat die liefde hom nie laat hiet en gebied nie? Kyk net al die jare se ongeluk wat my arme prinses moes verduur? Kyk hoe maer is sy, hoe gespanne! In die buitenste duisternis met jou!”

Die goue intuïsie van Positief laat haar weer nader tree -” Hy het maar net gedoen wat hy aangesê is – sonder dat hy sy eie dinke gedink het, sonder dat hy aan die nagevolge gedink het – wees hom genadig, asseblief”.

Die ridder se oë versag. Hy los die klein pikkewynmannetje en verberg sy gesig in sy hande.

“My geliefde”, snik hy. “Ek moet bieg dat ek jou al die jare valslik veroordeel het. Ek het self nie van die wonderlandstorie gehou nie, want ek het gedog dat die koningin van harte harteloos was. Vergewe my, hoe kan ek regmaak?”

Frannie, Seegogga se goue middernagvriendin,  knyp haar broodjie met die goue munte styf onder haar arm vas, en stap nader. Sy tik die ridder saggies op die skouer. Met ‘n vriendelike glimlaggie, sê sy saggies: “Hierdie storie is nou baie ver van die wonderland storie af, maar ek sal jou help. Kom!”

Frannie, help die ridder regop  en gee hom een van haar goue muntstukke. Toe vertel sy vir ons die storie verder.

Posted in feeverhale en ander stories, goue vroue, Los opdrifsels, rebusfontein, perfect day, vriende, nostalgie, rhebusfontein | 23 Kommentaar

Wat as….

Wat as…. dis ‘n vraag wat ons almal seker dikwels in ons gedagtes vra.

Wat as ek nie in 1979 vir ‘n jaar Stellenbosch toe gegaan het nie? Hoeveel anders sou my lewe sy draaie geloop het? Sou ek ooit getrou het?

Wat as ek net 2 meter verder die bok getref het? Daar was ‘n diep sloot. Ek sou sekerlik nie hier kon sit en tik nie.

Wat as ek nooit toevallig by Madele gehoor het van blog nie? Ek sou soveel gemis het! Ek sou nie deel van die towerinne gewees het nie!

Wat as ek nooit die eerste episode van Corounamouna geskryf het nie? Of as ek dit anders geskryf het? Dan sou die fyngevoeliges dalk nie onveilig in Rebusfontein gevoel het nie.

Wat as daar nie n damesgroep op whatsup was nie? Dan was daar nie hegte vriendskappe oor groot afstande geskep nie. En ook nie gevegte nie.

Wat as die wat wou uit Rebusfontein of die groep uit, net uitgegaan het sonder om dit vir die res ook te wou vernietig? Dan was daar nou geen dramas nie, geen kwade gevoelens nie en almal het gelukkig aangegaan met waar hulle graag wil wees.

Wat as almal maar net gelate aanvaar het dat die een plek waar hulle baie gelukkig was in die kuberruim sommer net verdwyn? Dan was dit die einde van ‘n mooi droom.

So kan ‘n mens aangaan en aangaan. Sommige dinge voel jy, is jou skuld. Sommige dinge is jy dankbaar oor. Sommige dinge voel jy was verkeerd, maar nie jou skuld nie.

Die probleem is, “was as…” is die terugkyk na ‘n verlede waaraan jy niks kan doen nie. Dis goed dat daar dinge in jou “wat as”-se is waaroor jy dankbaar kan voel. Daar is ook dit was jy so graag ander sou wens, maar wat dalk ook nie sou uitwerk soos jy jou verbeel nie, want niemand kan ooit rerig weet hoe iets rerig sou gebeur as dit nie gebeur het nie.

Die ding is, op ‘n stadium moet ‘n mens ophou “wat as…. ” en na die verlede kyk, maar liewer vorentoe kyk. Daar kan jy natuurlik ook in die toekoms in kyk en beplan: Wat as ek sooo maak? En so? En so? Watter een is die beste? Wat is die voordele? Wat is die nadele? Wat sal die effek op jou naaste wees?

Wat as ons begin erken dat ons almal onvolmaakte mense met goeie punte sowel as foute is? Wat as ons ophou vinger wys en fout vind met ander mense? Wat laat jou dink dat jy beter is , meer intelligent is en verhewe bo ander is? Wie gee jou die reg om neerhalend van hulle te praat? Wie gee jou hoegenaamd die reg om oor ander te oordeel?

Wat as elkeen van ons liewer probeer om die beste wees wat ons kan , so positief wees as wat ons kan ? Wat as jy ander mense ook hulle plekkie in die son gun?

Want ons is almal verskillend, met verskillende talente, geaardhede en geite. Maar almal op aarde is deur God geskape.

Tagged , | 24 Kommentaar

Voor die vuur

Seegogga sit in haar Rebushuisie. Sy sit nie op die stoep nie, sy kyk nie vir die blommetjies nie.

Seegogga sit voor haar vuurhert, ‘n seeraskombersie om haar skouers. Dis winter op Rebusfontein.

Terwyl sy op haar perriwinkle skulpies tik, verwonder sy haar hieroor. Kan dit sowaar winter wees op Rebusfontein? Nou-die-dag het sy ontbyt op haar stoepie bedien. Almal was vol planne. Na ete het hulle op hulle lilo’s in die heerlike water rond baljaar.

Maar nou is dit sommer winter hier. Sy trek die kombersie stywer . Net nou-die-dag nog het sy vir iemand gesê dat dit altyd lekker weer is hier.

Wat het dan gebeur? Sy moet nou hierdie saak uitpluis.

Sy sien deur die venster die nuwe huisies, hulle blommetjies en die son wat vrolik skyn.

Sy sien ook die wolk.Die wolk se skadu val oor party huisies, ook haar eie huisie. En voor haar vensters hang yskristalletjies. Sy bibber.

Sy kyk na die leë huisies. Hulle staan eenkant, ver van die ander af. Dan sien sy Kameel se lieflike huisie. Die son skyn nog op hom, maar die vensters se hortjies is toe. Daar groei n bloedrooi rankrosie oor die deur en die een venster. “Gaan Kameel ooit weer saam met ons kom lag? ” dink Seegogga verdrietig.

Seegogga vee ‘n traantjie af. Net verlede week het sy gehoor dat n goeie ou skoolmaat van haar een van Corounamouna se slagoffers was.

En gister het sy uitgevind dat een van haar groot liefdes in haar jongmenslewe ‘n hartaanval gekry en gesterf het. Hy het hoë ideale gehad om af te tree in ‘n huisie op ‘n landgoed met ‘n boom en ‘n waterstroom. ‘n Droomhuisie. Maar hy het dit toe nooit werklik gekry nie.

Seegogga sit regopper. Miskien hét hy dit gehad- in sy drome, nes sy nou hier op Rebusfontein ‘n droomhuisie het. Sy besef weer hoe bevoorreg sy is om hierdie hartshuisie te mag hê. Almal het seker hulle eie droomhuisies. Maar nie almal kry die geleentheid om daarin te woon in hulle eie droomdorpie nie!

Sy hoor iemand saggies snik. Is dit nie Una in die huisie hier langsaan nie? Seegogga luister mooi.

Nee, allamapstieks, so kan dit nie aangaan nie! Sy voel hoe die sonnetjie se strale flou, maar darem by haar venster begin instroom.

Toe staan sy op, gooi die kombersie af en klap haar perriwinkleboksie toe. Sy gaan pluk haar vrolike rooi blommetjiesrok en haar ma se spesiale jas uit die kas uit. In haar spenskassie staan n verlate botteltjie franjeliko sowel as n bietjie obies. Wat sal dit wees?

In haar piekniek krapmandjie pak sy haar piekniekkombers, lekker kaas, beskuitjies, warm sop, 2 sjerrieglasies en die bottel Obies. Sy gooi haar deure wyd oop dat die lenteluggie kan inkom. Dis glad nie meer so koud nie.

Seegogga pluk gou ‘n arm vol blomme in die tuin en toe gaan klop sy aan Una se deur.

Posted in feeverhale en ander stories, goue vroue, Los opdrifsels, rebusfontein, perfect day, vriende, nostalgie, rhebusfontein | Tagged , | 23 Kommentaar

Skewe prentjies

Nouja, net sommer ingeval julle steeds wonder hoekom byna al die prentjies teen my mure skeef hang!

Posted in Los opdrifsels, Voels en beginsels: I believe I can fly | Tagged , , | 10 Kommentaar

Huise, name en Seegogga se Rebushuisie

Seegogga sit lekker agteroor op haar stoepie met ‘n koppie Bolandse flat white in haar hand.( Sy is mos nou gerehabiliteer).

Sy bekyk die pragtige groen veld. Die gras is net reg- nie te lank nie, nie te kort nie. Die blommetjies is pragtig en die voëltjies sing. Voor haar is die Rebusdam met hier en daar ‘n waterlelie.

Sy dink oor die al die dramas wat hulle die afgelope tyd gehad het, toe Rebusfontein byna verdwyn het agv die polisie se ontydige sanitasie. Hulle het so baie gespuit, dat die huisies begin gly en geskuif het en die hele plek was toe onder die mis, sodat die Towerinne almal baie ontsteld was.

“Is dit nie wonderlik nie”, dink Seegogga. Haar huisie het geskuif tot by die dam! Sy is mos lief vir water. Sy kan ook die ander se pragtige huisies mooi sien. Sy sien hoe almal werk en woeker om hulle huisies weer mooi te maak. Mnr Krap het ook haar huisie se planke mooi vasgekap en hier en daar oorgeverf.

Seegogga het klaar haar badkamertjie gemaak om haar aan haar seehuisie te herinner. Sy wil erens nog ‘n blommetjiesmuur verf en bietjie werk aan haar skulpmeubels, maar oor die algemeen is sy mal oor haar ou Rebushuisie wat nog vir haar net so mooi lyk soos toe sy hom gekry het.

Gaan sy nou vir haar ‘n naam kies? Seegogga dink aan haar seehuisies en haar Bredasdorp huisie. Hulle het almal name en almal stories.

Rus ‘n Bietjie was al die jare, seker van so 1939 af, Rus’n Bietjie. Daar het hulle en die mense voor hulle wonderlike vakansies deurgebring, al is dit ‘n klein vissershuisie met gyte en boer-maak-‘n-plan-aanbouinkies. Sy en mnr Krap is nou juis besig om ‘n stort in te bou waar daar eintlik nie voorheen plek was vir ‘n stort nie. Sy hoop dit werk. Rus ‘n Bietjie is wyd en syd bekend , want hierdie love-it-or-hate-it huisie is baie mense se allergunsteling vakansieplekkie. Hulle noem hulleself Rus’nBietjieverslaafdes.

img-20200806-wa00022424643221726696619.jpgDan het sy Erika op Struisbaai, vernoem na die fynbos al is dit met ‘n k om dit te onderskei van al die Ericas, soos haar mammie dit graag wou doen; Annies, vernoem na haar Mammie, omdat dit haar Mamma se idee was en omdat dit haar Mamma was, en Fagans vernoem na haar Pappa, omdat dit in sy garage gebou is, en omdat dit haar Pappa se huis was en omdat dit haar pappa was.

Seegogga se Bredasdorp huisie is Paleishuis, so genoem deur haar kindertjies, toe hulle nog klein was.

Toe sy en mnr Krap moet besluit watter huis om te koop, was hierdie een spesifieke ou huis met groot vertrekke leeg en ongemeubileerd. Die kindertjies was 6, 4 en 1 jaar oud. Na ‘n piepklein Pretoriahuisie , het hulle in die groot leë vertrekke donderend op die plankvloere rondgehandloop, en selfs effens verdwaal. “Sjoe, dis seker hoe ‘n paleis moet voel”het hulle gesê en hulle verbeel dat hulle in een van die paleise van die kinderstories is. Hulle het wou baie graag gehad het dat hulle ouers die Paleishuis moes koop – wat mnr Krap toe ook gedoen het. Toe noem Seegogga maar die huis Paleishuis.

Maar nou het Seegogga ook ‘n huisie in die binneland gekry. ‘n Wonderhuisie in ‘n wonderland – ‘n droomhuisie. Die huisie is perfek. Sy naam was nog altyd Seegogga se Huisie. Soms noem sy hom Rebushuisie. En so gaan hy bly. Seegogga se huisie, en soms, as die gevoelente haar lei, Seegogga se Rebushuisie.

Sy dink weer aan Vuurvliegie wat die huisie vir haar present gegee het. Vuurvliegie weet nie watter wonderlike ding sy gedoen het toe sy Rebusfontein geskep het nie en Seegogga se huisie vir haar present gegee het nie. Sy wens so Vuurvliegie en Hester wil weer terugtrek. En naduurlik, die moeder van almal, Kameel. Hulle is mos van die oorspronklike towerinne.

Ja, soms trek mens uit en weg en verken nuwe lande en weë, maar gelukkig kan ‘n mens altyd weer teruggaan na jou eie wonderhuisie in ‘n wonderdorpie want daardie huisie bly altyd net jou huisie. Niemand anders kan in hom intrek nie – net jyself – solank daardie huisie en dorpie nog in jou hart is.

Dis reeds skemer. In hierdie tyd van inperking is dit lekker op haar stoepie.Hier kom Toortsie ook aangestap.

Seegogga gaan haal vir hulle albei lekker red cuppachino. Hulle klink hulle koppies

” Op ons Rebushuisies!” sê Seegogga.

“Lank lewe die towerinne!” Klink Toortsie.

Posted in feeverhale en ander stories, goue vroue, Los opdrifsels, rebusfontein, perfect day, vriende, nostalgie, rhebusfontein | 12 Kommentaar

Ontbyt op Rebusfontein, vervolg

Seegogga sit met haar egte room cuppachino op haar stoepie. Sy bekyk die tuintjie met die pragtige  blommetjies. Toortsie is al reeds weg om haar huisie te gaan opknap en uit te pak. ‘n Paar Towerinne dryf nog in die water rond op hulle lilo’s.

Frannie kom sit by haar met ‘n koppie tee.” En as jy nou so treurig lyk? Jy en jou niggie het ‘n wonderlike ontbyt gemaak.”

Seegogga skud haar kop. “Ek het regtig my bes probeer. En ek het gedog ‘n feestelike ontbyt gaan ons almal baie beter laat voel. Maar ek is nog hartseer.”

Frannie sug so ‘n ligte suggie. ‘Ek verstaan wat jy bedoel…”

”Jy weet, Frannie, ons is almal sulke goeie vriende. En kyk nou net: Kameel was hier maar sy wil nie nou terugtrek nie, sy wil eers by haar skoondogter bly, sy kort rus.” Perdebytjie, Hester, Vuurvliegie, Sonell en Trommeltjies is skoonveld. En waar is Scrapy en Una. Was hulle ooit hier?

“Wel Una is hier. Sy is ‘n vurige Rebosser. Woordnoot en Christa ook. En ek glo Scrapy ook. Sonell is mos besig met homeschooling, maar ek hoop sy kom terug nadat alles weer na normaal teruggekeer het. Bondeltjies ? Ek wonder waar is sy? En dink jy moet haar bietjie kontak om te hoor wat van haar geword het”

“Ek dink ook so” sug Seegogga.”Ons weet nou ook al dat Vuurvliegie nie meer wil saamtoer nie en ook nie meer in Rebos wil woon nie, maar nuwe hoogtes wil bereik. daardie stamp teen haar kop het groter skade aangerig as wat ons vermoed het. Sjoe, nie een van ons het besef dis so erg nie. Ek dink ons het dalk die pap te dik aangemaak ook, jy weet. As mens heeldag so whatsup en saamtoer en gesels, dan begin dinge later krap. Dink jy dit was met ons so?”

Frannie knik instemmend.

Seegogga neem nog ‘n teug aan haar Cuppachino.”en Perdebytjie? Ons het so lekker saam met haar getoer daar in Kaokoland. Wow! Jy weet ek hou mos ook daarvan om so bietjie rof te gaan in die natuur – soos die keer toe ons in die Moremi wildreservaat gaan stap het – sonder wapens of ‘n gids. en die keer toe ons ‘n hele paar dae in Botswana moes uitkom met net ‘n koppie water per dag – om te was sowel as tande te borsel. ” Seegogga dink terug aan jare gelede toe sy jonk was sonder ‘n bang haar op haar kop.

“Frannie lag lekker. “En sê-nou daar het ‘n leeu gekom?”

“Sjoe, ek weet nie! Gelukkig het ons net ‘n familie vlakvarke gesien wat stertjieorent deur die gras gehardloop het. Maar as ek dalk weer in so ‘n situasie kom, hoop ek Perdebytjie is daar om die foto te neem!” Seegogga kry sommer warmer as sy aan daardie dag in Botswana dink.

“Maar Hester…. ai ek is jammer sy is nie hier nie. Sy het foutiewelik gedink dat ons nie meer wou saamtoer nie, en ons WOU!”

“Ja, maar toe wil die tent mos nie opstyg nie – agv jou skerp knypertjies. Toemaar,” troos tannie Frannie, toe sy sien hoe hartseer Seegogga lyk. “Toortsie sê  haar man sal mnr. Krap help om die tent weer mooi heel te maak.

“Sjoe, Frannie, ek hoop so.  Ek hoop hy kan weer hoooooog vlieg en wonderlike werelddele verken. Solank Rebusfontein net nie weer verdwyn nie!”

“Ek glo darem nie”, sê Frannie. “Het jy dalk nog van JAN se piesangballetjies oor?”

“O ja ! Frannie! Kom! Ek kan self doen met bietjie soetigheid!” Frannie en Seegogga kry vir hulle elkeen nog ‘n paar balletjies. en VirgoC en Positief sluit by hulle aan  – Positief met haar eie versterkinkie.

Die son skyn heerlik en die viertjies  sit langbeen op die stoep. “Op nuwe horisonne en nuwe avonture!” sê Positief en lig haar glasie.

“Lank lewe Rebus!” klink Frannie en Seegogga saam. Dis ‘n mooi dag.

 

 

Posted in feeverhale en ander stories, rebusfontein, perfect day, vriende, nostalgie, rhebusfontein, Vertelling: Die Juffrou en John | 15 Kommentaar

Ontbyt op Rebusfontein

Dis ‘n nuwe oggend hier in Towerinstraat nr 10, Rebusfontein. Die son skyn, die voëltjies sing. Dis ‘n pragtige nuwe lenteoggend so hier in die winter en die Towerinne gaan ontbyt.

Ek het hulle mos genooi vir ontbyt om ons Rebusdorpie weer te waardeer en te vier. Na al die toere en dramas , maak ons ‘n nuwe begin. Gister het Toortsie se boerman haar tuintjie begin regruk, Mnr Krap het geplank en geverf in Seegogga se huisie en Una se handyman het getimmer en gekap.  Een vir een het die Towerinne begin terugkom van  heinde en verre. En netnou kom almal hier op my stoepie eet.

Kyk, “dames”, hier is gewoel, hoor! Omdat kosmaak nie my sterkpunt is nie, het ek my wonderlike niggie, Hanlie Green gekry om my te kom help.  Nie alleen is sy net so goed soos JAN ( die mooie man met die Michellin ster)  nie, sy was baie bereid om my te kom help. Kry gerus ‘n paar resepte op haar blog. hanliegeen.com

Een vir een kom die Towerinne aangestap, uitgedos in pragtige lentekleertjies. Dis heerlik warm vanoggend op Rebusfontein! Ons babbel en gesels. Almal is opgewonde. Die storm van die afgelope tyd is uitgewoed, die dubbeltjies is uitgetrek, die huisies is besig om reggemaak te word en daar is ‘n paar nuwe intrekkers.

Rebusfontein is besig om te floreer!

Gisteraand het mnr Krap die vlieënte tent ( VVVTT) by die ingang van die pad gaan optel, waar Hester dit neergesit het. Dit lyk my die ding het ‘n paar stukkende plekkies waar my knyers dit per ongeluk raakgeknyp het. Dit moet nou eers herstel word voordat ons verder kan vlieg, maar Mnr Krap sal dit sommer gou vir ons regmaak, hoor.

” Goeiemore, My liefste Rebusvriende!  Welkom ook aan ons nuwe inwoners, Aalsie en Appeltjie. Kom sit hier op my stoepie. Ek gaan nie veel praat nie. Dis julle beurt. Maar kom ons drink gou ‘n heildronk – op ‘n nuwe en geseënde dag, op ‘n nuwe vrolike Rebusfontein, op nuwe vriende en op ‘n nuwe begin. Ons gooi alle ou hartseer wat dalk hier mag ontstaan het,  weg, ons verf die roes toe, ons smeer salf aan die kneusplekke, ons begrawe ou koeie en  ons kyk op en vorentoe – na wonderlike nuwe avonture, toere, stories en dinge. Ons bedank ons Hemelse Vader vir die seën van goeie vriende. Klink julle glasies: Op ‘n nuwe vrolike Rebus!”

rebusontbyt 3

Voorgereg: Rebusnessie: Griekse jogurt pannacotta wat in aarbeisop dryfpaasontbyt 8

Groen palletskoonmakerrebusontbyt 8

Kruie en ricotta mini omelet met parmaham en soet vye rebusontbyt 6Forel wat Hanlie vir ons op die stoep gerook het, geposjeerde eier,bedien met aspersies, perskes, sonryp tamaties, avokado, ertjiepesto en rogbroodrebusontbyt 9

Geroosterde piesangbrood met gespinde suikernessies gevul met JAN se piesangballetjies en Carol Vanilla room ( o my word – mnr Krap het hom nou byna dooodgelag vir hierdie gereg se naam. Ek pleit onskuldig.)paasontbyt 13paasontbyt 14paasontbyt 17

Na so ‘n Hanlie heerlike ontbyt, is dit tyd om af te koel in Rebus se dam!rebusontbyt 11

Maar waar is Una se pienk Lilo?????

Het julle foto’s van julle kleertjies geneem? Wys vir ons almal asseblief.

Ek het mos vir Hanlie gehelp. Waaroor het julle almal gesels? Vertel asseblief.

Om ander bloggers se vertellings te lees van die nuwe Rebusfontein , klik hier: https://fresh.inlinkz.com/party/942da9e9f0524c6b982439c66cceced1?visitor3

Posted in feeverhale en ander stories, Los opdrifsels, rhebusfontein | Tagged , | 14 Kommentaar

Welkom op die nuwe Rebusfontein

towerin huisie

towerin huisie

Dis na daardie besoek aan Spanje, terwyl ons almal ewe onskuldig en soet weer in die Vlieënde Viruslugtende Towerin tent klim, dat die verskriklike nuus ons ore bereik.

Vuurvliegie laat weet dat Rebusfontein verdwyn het! Blykbaar is dit nie sy wat hier ewe lekker saam met die tent reis nie, maar Broodina. Sy het blykbaar op Rebus agtergebly, na ‘n kwaai hou op die kop.

“Is sy ooit by haar volle verstand?” wonder Seegogga so by haarselwers. ” Sy het ‘n geweldige hou op haar kop gekry…”. Rebus kan mos nie sommer net so verdwyn nie? Dalk was hy net tydelik onsigbaar agv daardie onnodige sanitisasie en skoonmaak en reininging en regpak en stroping, om vernuwing en verryking te bewerkstellig.

Die Towerinne verskil dadelik in hulle reaksies, soos hulle persoonlikhede mos ook verskil. Maar een en almal is hoogs, ja hooooooogs ontsteld. Dit kan mos nie wees nie! Maar Vuurvliegie hou vol dat Rebus weg is, en sy het self die kaart en transport en gaan dit nie weer opbou nie, sê sy koppig.

Seegogga klap haar knypertjies oop en toe, oop en toe. Amper knyp sy ‘n gat in die vlieënde tent van ontsteltenis.img-20200706-wa00729020938038853251170.jpg

Sy sien dat Hester nog nie die tent laat opstyg het nie – dis mos nou Hester se beurt, en klim gou af. Sy wil baie graag verder saamtoer, maar die onsekerheid vreet haar op. Sy moet nou dadelik eers Rebus toe om te gaan kyk wat nodig is om haar huisie weer te bou. Vuurvliegie praat van gras en bossies. Ai tog is die blommetjies dan ook weg?

Seegogga tingeling vir mnr Krap. Hy sal moet saamgaan om te help. Hy is mos ‘n handyman wat alles kan doen: “Rebusfontein het verdwyn!”

“Wat? Stront man!” Mnr Krap is net so omge-ellie. Hy het altyd met volle aandag na die Towerinavonture geluister.

In die sak van Sakbek, Struisbaai se pelikaan, vlieg mnr Krap en Seegogga skommel-skommel Rebusfontein toe. By haar het sy ‘n hamer, spykers, ‘n blik blou verf, ‘n paar planke, n sakkie blomsaadjies en ‘n botteltjie Franjeliko.

Sy het nie witblits nie – sy is mos gerehabiliteer, maar dink daaraan dat dit nogal handig sou gewees het – sommer om oral te santitiseer waar daar dalk kwaad uitgebroei het.

Hulle vlieg met Sakbek oor die land – ‘n leë-leë land. Daar is min voertuie en die mense loop almal gebukkend.

Hoewel die towerinne Coronamouna oorwin het, het die res van die land dit nog nie agtergekom nie. Almal loop met groot swaar bondels op hulle rue en kyk af grond toe.

‘Ai, tog, hoekom voel ek dan ook soos daardie mense”, dink Seegogga. Sy weet sy moenie so voel nie, maar sy doen.Sy was so lief vir Rebusfontein en het al meer as eenkeer daaroor geskryf.

https://seegogga.com/2019/11/19/om-op-rhebusfontein-te-woon/

https://seegogga.com/2020/06/27/hoe-het-seegogga-ook-n-towerin-geword/

Sy dink oor die lieflike dae wat sy daar deurgebring het, die vriende wat sy gemaak het en die avonture wat sy beleef het.

Toe land Sakbek en Seegogga en mnr Krap klim uit. Hulle stap verbaas in Towerinstraat af. Die straatjie is dolleeg en al die huisies is toe, maar die huisies is steeds daar! Die pragtige blommetjies ook!

So hier en daar is daar ‘n bietjie nuwe verf nodig, sien sy, Die heininkies het ‘n knip nodig. En ja, daar is ‘n paar dubbeltjiebossies wat uitgetrek moet word.

Hulle sit haar krapmandjie met haar gereedskap by haar voordeur neer, en Seegogga sien dat sy eintlik in nommer 10 woon. Sy het haar nommer mos al lankal vergeet omdat sy goed weet dat sy die blou huisie daar in die middel rond het.

Mnr Krap spring aan die werk want hy is ‘n handyman wat alles kan doen. Seegogga stap verder af in die straatjie. Wat sien sy daar?

Op haar stoepie sit Toortsie stoksielsalig alleen met ‘n koppie tee en ‘n allemintige lemoenkoek. Haar boerman is besig om onder in die tuin te skoffel. Nie lank nie, of Toorts en Seegogga lag en gesels en smul aan die heerlike koek.

“Ek is so dankbaar, Toorts! Ek het gedog Rebusfontein is weg – poef! En hier sit jy sowaar!”

“Het jy al Mary Poppins gesien?” vra Toorts. “ ‘n Mens wens mos net wat jy wil hê moet gebeur en dit gebeur. Ek is nie seker of dit so ‘n Alice of Wonderland werk nie, maar daar verskyn of verdwyn ook allerhande goed. “

“So jy bedoel as ons wens Rebus bestaan nog, dan bestaan hy?”

“Ja, beslis. Niemand kan hom van jou af wegvat nie. Al het jy hom nie gemaak nie, het hy mos al lankal werklik geword.

“Soos Pinnocio wat ‘n regte seuntjie geword het?”

“ Netso ja. Daar was allerlei probleme voor dit gebeur het, maar as dit gebeur het, het dit gebeur. En die beste van alles is, Rebusfontein behoort nou aan almal wat hier wil woon. Niks en niemand gaan hom wegvat nie. Hy moet ‘n bietjie opgeknap en verander word, maar eintlik is hy ‘n groeiende dorp wat uitbrei. Kyk nou maar vir Aalsie en Appeltjie. Hulle wil ook graag hier bly.”

“Ja, maar daar is towerinne wat gesê het hulle het hulle huisies verloor, want hulle het nie kaart en transport nie. Is jy seker ons mag hier wees?”

“Wel, sien die saak staan so: daar mos die reël dat as iets meer as 6 maande in jou besit is, dan is dit joune – wettiglik. Die eienaar mag dit nie meer sonder jou toestemming terugvat nie. En dan is daar so ‘n ding soos verblyfreg….”

“O. So elke huisie behoort steeds aan die Towerin wat daar gebly het?”

“Ja, virseker. Ons moet tog vir almal vertel dat hulle steeds veilig is hier.”

Seegogga dink aan haar dierbare towerin-vriende. Sommige van hulle is so sag en broos. Sy dink hoe hartseer hulle was toe hulle gedink het hulle huisie is weg. Sy dink aan die ander, wat nogal kwaai en opstandig is. Sy weet sy is self van die storm-en-drang soort wat eers later tot bedaring kom en dan dikwels spyt is oor wat sy gesê of gedoen het. Daar is ook die wat dadelik terugtrek in hulle skulpies in en hulle gevoelens vir hulleself hou en geen kommentaar lewer nie. Daar is die wat maklik sê dat hulle ‘n ander plek sal kry om te bly. Daar is selfs die wat graag na ‘n ander plek wil aanbeweeg. Seegogga weet dat sy nie een van hulle is nie. Sy verander moeilik van plek.

“Het jy geweet dat daar party Towerinne is wat wil aanbeweeg, wat voel dat ons losgetorring het en dat ons vernuwing nodig het, Toortsie?”

“Nee”, sê Toorts: “Maar waarom het hulle dan nie dit al lankal met ons bespreek nie? Ons gesels dan altyd so lekker oor alles. As iets iemand gepla het, kon hulle mos dit maar gesê het, dan nie?”

“Ja,ek dink ook so”. Seegogga sug. Was sy dan verkeerd om so veilig en lekker op Rebusfontein te woon? Is sy soos daardie stiksienige popcorn wat nie wil spring nie?

“Wat dink jy van popcorn, Toortsie? Is ek nou van daardie harde toedop springmielies wat nie wil spring nie en dan weggegooi word?” Seegogga is baie bekommerd. “Moet ‘n mens nou spring omdat ander wil hê jy moet spring? Moet jy mooi in die pot bly omdat iemand die deksel toehou en mooi soet in die middel spring soos al die baie popcorn om jou?”

Toorsie skud haar kop. “Rebusfonteiners is eintlik nie popcorn wat jy in ‘n pot kan druk en dan spring almal mooi soet op en af nie. Ons spring mos ons eie springe! Sommige hoog, sommige uit die pot, sommige sag en versigtig, sommige met ‘n groot knal.En sommige spring gladnie.”

“Ja, Toorts, dis wat vir my so wonderlik is. Die towerinne is almal baie verskillend. Dit laat my dink aan daardie gekleurde popcorn wat ons kry. Bont, vaal, uitbundig, ingetoeë, hard, sag, groot uitgepop, klein toepitjie, maar weet jy wat? Op Rebusfontein is almal baie welkom. En hulle kan mos hier vry voel om te spring soos hulle wil. Sonder oordeel. En wat nog wonderliker is, is dat hulle almal saam ‘n heerlike sak vol verskeidenhheid en kleure is. Dit lyk sommer lekker – maar nou is ek mos lus! Kom ons gaan spring bietjie popcorn, Toorts, Kom! ”

Seegogga huppel. Die las is van haar skouers af. Sy is weer tuis in haar geliefde Rebusfontein.

Seegogga en Toorts kies nou weer koers na Towerinsstraat 10, haar eie, eie huisie. In haar spens is ‘n sakkie bont springmieliepitte. Nou gaan hulle heerlik springmielies eet voor Seegogga teruggaan om te kyk of die towerin tent nog staan. Sy hoop die toer gaan nog voort. Sy hoop Vuurvliegie herstel van haar hou op die kop. Sy hoop die Towerinne kom knap hulle huisies op en kom trek in. Sy hoop…”Khalil Gibran quote: And let your best be for your friend. If he...

Om ook ander bloggers se vertellings oor Rebusfontein te lees, klik hier: https://fresh.inlinkz.com/party/942da9e9f0524c6b982439c66cceced1?visitor3
Posted in feeverhale en ander stories, rhebusfontein | Tagged , , , | 37 Kommentaar

You will never walk alone.

koningin en sir Tom moore

Honderjarige ridder verwerf 2 wereldrekords

Nie alleen is die 100jarige Kaptein Thomas Moore ( geb 30April 1920) op 17 Julie 2020 deur Koningin Elizabeth tot ridder geslaan nie, hy het ook 2 wêreldrekords oortref!

Gedurende die Lockdown het Captain Tom besluit om in volle mondering te stap om geld in te samel vir die gesondheidswerkers van die Britse National Health Service( NHS). Hy het aanvanklik gehoop om so ‘n 1000 pond in te samel, maar hierdie bedrag is binne 24 uur verbygesteek.

Wereldrekord nommer 1!

Met sy 100ste lopie, het hy reeds meer as 33 miljoen Britse pond ingesamel. Dit is die grootste bedrag wat ooit ter wereld met ‘n staptog ter wille van liefdadigheid ingesamel is .

Hiervoor het Koningin Elizabeth (wat eintlik streng sosiale afsondering handhaaf omdat sy al in haar 90s is) ‘n uitsondering gemaak en die honderdjarige kaptein tot ridder geslaan. Hy is nou Captain Sir Tom Moore.

Wereldrekord nr 2!

Maar die ridder het nou op 100jarige ouderdom ook saam met Michael Ball ‘n musiekvideo gemaak – en dit het eerste plek op die Britse singles lys gehaal! Dit maak hom die oudste persoon ooit wat ‘n NOMMER EEN op die Britse top 20 het! Voorwaar iets om trots te wees!

Sir Tom Moore het so in die mense se harte ingekruip omdat hy soveel lig gebring het in ‘n uiters depressiewe tyd van die wereldgeskiedenis, dat hy meer as 125 000 verjaardagkaartjies met sy 100ste verjaardag gekry het.

Kyk gerus na sy musiekvideo hier en kyk dit maar end-uit, want dit is ontroerend mooi. Soos een berig sê: “It’s not often a 100 year-old war veteran tops the UK pop charts with a 75 year-old song”. .

Kyk hier en geniet dit:

Posted in branders van emosies: musiek vir die siel, Los opdrifsels | Tagged , , | 23 Kommentaar

Die VVVTT HOOFSTUK 5 DEEL 2 Te fiets in Amsterdam

amsterdam skets 005

Dis ‘n vaal klompie towerinne wat die volgende oggend op hulle groot 28-wiel fietse wegtrek.

Die rooi fietspad het hier en daar 90 grade draaie. Seegogga se voete kom skaars by die pedale by. Sy weet sy moet skerp draai, maar sy kry nie betyds haar fiets gestop nie. Sy ry reguit aan, oor ‘n eilandjie en reguit in ‘n boom vas! Die fiets gooi haar soos ‘n steeks perd oor sy kop en sy land onseremonieel op haar sitvlak op die klam grassies. Sy is nie seker wat die seerste gekry het nie: Haar kop wat teen die boom gestamp het, of haar ego.

Die towerinne probeer hard om simpatiek te wees, maar hulle proes almal onderlangs: “My fok Marelise!” fluister een saggies.

“Dis daardie gekuier in die Brownbar! Dit sal jou leer!” VirgoC en Hester het hulle hande vol om die Towerinne soos dames te laat optree. Al Seegogga se verduidelikings help niks. Ja, hulle HET die vorige aand deur die rooilig destrik gaan stap, en ja, hulle WAS gisteraand in ‘n brownbar. Maar daarna het hulle ‘n heerlike ete vir baie goedkoop gaan eet op die Leidse plein, en hulle is regtig mooi nugter terug tent toe.

brownbar

Het Doktertje, die kleinste en beroemdste brownbar in Amsterdam.

Vandag is die Towerinne op pad na ‘n bietjie kultuur. Die Rijksmuseum en ook die Van Gogh museum moet besoek word. As dit nie was vir die vrou van Vincent se broer, Theo, nie, het Vincent van Gogh se skilderye en geskiedenis nooit bewaar gebly nie.

“Ek kan vestaan hoekom niemand ooit sy skilderye gekoop het nie – sê een van die ander toeriste  in Engels “ Dis omdat dit verskriklik lelik is!”

Vincent_Van_Gogh_-_Wheatfield_with_Crows

Die Towerinne kyk krities na die skildery. Die ou is heeltemal reg. In Die tyd wat van Gogh gelewe het, was sy skilderye waarskynlik heeltemal te way-out vir die mense van daardie tyd. Dis eers nou dat sy besondere uitbeelding en kleurgebruik aanklank vind by mense.

By die Rijksmuseum is daar natuurlik Rembrandt se reuse Nachtwagt, maar dis Vermeer se diensmeisie wat vir Seegogga en en Toortsie raak. “My ouma het so ‘n tapeserie gehad”, onthou Toorts. Dit lyk regtig of daar lig uit die prent straal.

100_2314

Net langs die Rijksmuseum is daar ‘n diamantslypery. In glashokkies sit die slypers en werk –seker meestal aan Suid-Afrikaanse diamante!

Ons ry weet verder fiets op die rooi fietspaaie. Hier het fietse voorkeur bo alle ander vervoer. Eers fietse, dan busse en trams, dan voetgangers en laaste motors!

“Kyk daardie groot gebou” se Sunel.

“Dit is die kasteel van die koningsgesin” sê Seegogga ewe wysneus. “Hierdie kasteel is op meer as 13,600 boomstompe ( heipale) gebou. Onder is mos water en moeras!”

Nie lank nie, of die towerinne hoor die musiek van ‘n draaiorreltjie speel. Hulle fiets daarheen: Die Boerenmarkt!

Hulle vergaap hulle aan die heerlike eetgoed. Een stalletjie verkoop reusagtige stroopwafels wat hulle net daar gaarmaak. Seegogga wil egter liewer neute by die neutestalletjie koop. Sy besluit op amandels en moet kies tussen wit of bruin amandels, gebak of ongebak en sout of ongesout. Na al die gewigtige besluite kry sy ‘n sakkie vars warmgebakte amandels – heerlik!

By Hema kry Sonel wat sy soek. Lipstiffies te kus en te keur – en spotgoedkoop daarby!

20200711_172233-24503668703430469579.jpg

Die fietstrap put hulle gou weer uit. Dis net Kameel wat soos ‘n tiener wilde draaie ry – tot almal se ontsteltenis. Sy was die enigste een wat nie die vorige aand deur die rooi lig destrik gaan stap het en die brown bars besoek het nie.

“Koffie! Ek het krag nodig!” Anne Frank se huis moet maar nou eers wag. Almal sien in hulle verbeelding die heerlikste Hollandse poffertjies en ander soet eetgoedjies terwyl hulle aanstryk Coffeeshop toe.

barneys

Maar in Holland is ‘n Coffeeshop iets heel anders! Advertensies van wit en soms ook groen mannetjies wat lang zolle rook, is oral te sien. Die plek lyk ook glad nie verwelkomend nie. “Ek het vergeet: ‘n koffieshop is ‘n plek waar mens dwelms koop”, sê Seegogga verleë.

” Hoe verlang ek nou na Lorenzo se soetkoekies” sug Hester.

By ‘n klein kafeetjie aan die Heerengracht eet hulle egte Hollandse Uitsmijters.

“Hoor daar!” Toortsie hou haar hande op: ‘n Pragtige wysie word deur ‘n outydse kerkklok gebeier. Ons wens saam  die mense van vandag het nog geweet hoe om sulke kerklokke te maak. Ongelukkig het die kuns uitgesterf.

Versadig, besluit die Towerinne dat dit tyd is om verder te reis. Hulle gaan koop vir hulle padkos by ‘n Albert Heijn winkel en is verbaas om te sien dat die kaas, melk en die heerlikste Côte d’Or sjokolade almal goedkoper is as in Suid Afrika, ten spyte van ons swak rand.

Cote d'Or pralinelait400g

Op een rak staan Suid Afrikaanse wyn. Ons hou verby. Ons sal Suid-Afrikaans drink in SA! Hier koop ons heerlike Douw Egberts koffie, kaas en Côte d’Or!

Moeg maar gelukkig kies die towerinne koers terug na die tent toe. Waarheen vlieg hulle volgende? Positief, vertel ons tog asseblief!

Hierdie hoofstuk vorm deel van die uitdaging vir Afrikaanse bloggers wat as die Towerinne bekend staan. Ons is die hoofkarakters in ons eie vervolgverhale (natuurlik) en ons fantasie stories is vir ander ondenkbaar, ondoenbaar, onverklaarbaar. Maar nie vir die Towerinne nie.

As jy die verhaal wil volg, moet jy op die onderstaande skakel kliek om die eerste hoofstuk te lees. Na myne sal daar gereeld nuwe hoofstukke bygevoeg word. Totdat ‘n ander fantasie ons aandag vereis. Dan begin ‘n nuwe vervolgverhaal, ek bedoel avontuur.

Lees die ander bloggers se bydraes by ons InLinkz-skakel https://fresh.inlinkz.com/party/935a80f8f1d64f4f8f4a491bb1abb030

Posted in blogspeletjie diegroen giggelbus, blogspeletjie:towerbus,, feeverhale en ander stories, rhebusfontein | Tagged , , , , , , | 43 Kommentaar