At 22 Die taal van depressie

Soos Klippie, soos Girl van die Suburbs en soos baie ander mense, was ek ook eenmaal, lank gelede baie nou betrokke by iemand met depressie. Dis genoeg om jou self depressief te maak, want jy is magteloos teen soveel hartseer. Dit het ek desyds oor hom geskryf:

 You- at 22

At 22 the day breaks no more with joyous colours.

The new morning starts weary and old- at 22.

You hug the pillow once more as if it is love itself,

and turn heavily over to sleep again:

At 22 you’re old and weary and getting up a strain.

Young children must please leave you alone at 22.

The joy of loving is but an empty passtime-

all things must pass-at 22.

You’re too old for games, life has gone by-

you’re old-

you’re 22.

 

About seegogga

Soos 'n krappie op die strand, trap ek spoortjies in die sand. Dalk sien jy iets, dalk niets. Wie sal raai hoe die wind gaan waai?
This entry was posted in die tale wat ons praat, English blogs, gedigte en rympies (seestrome van verlange), Vertelling: Die Juffrou en John. Bookmark the permalink.

6 Responses to At 22 Die taal van depressie

  1. klippie sê:

    Daar is so baie insig in jou gedig. Dankie.

  2. Olga sê:

    Kan ‘n mens beheer of jy depressie in jou lewe gaan toelaat?

  3. ‘n Ander man se boeke is vir my altyd duister, depressie is ‘n baie moeilike kalant, lekker dag vir jou!

  4. toortsie sê:

    Ek dink dit raak regtig ‘n siekte van ons tyd. Soveel druk, gejaag, en en en… en later kan ons dit net nie meer hanteer nie???

Lewer kommentaar

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s